In Section 44 of Book Five of the Masnavi, Rumi employs the narrative of Adam's expulsion from Paradise as an extended metaphor for the physical decline of old age. He describes the aging person as the 'Adam of beauty' who was once prostrated to by others but is now 'dismissed' and dragged out of the 'paradise' of youth by Gabriel (representing the inevitable passage of time). The shedding of physical beauty, strength, and hair during old age is likened to Adam's heavenly robes being stripped away during his trial. Through this metaphor, Rumi illustrates that physical youth and beauty are merely temporary, 'borrowed' garments granted by God, which must eventually be returned as a matter of divine judgment.

Google

## Original content
<div dir="rtl" style="text-align: right; line-height: 2; margin-top: 0.5rem;">

آدم حسن و ملک ساجد شده 
هم چو آدم باز معزول آمده
گفت آوه بعد هستی نیستی 
گفت جرمت این که افزون زیستی
جبرییلش می کشاند مو کشان 
که برو زین خلد و از جوق خوشان
گفت بعد از عز این اذلال چیست 
گفت آن دادست و اینت داوریست
جبرییلا سجده می کردی به جان 
چون کنون می رانیم تو از جنان
حله می پرد ز من در امتحان 
هم چو برگ از نخ در فصل خزان
آن رخی که تاب او بد ماه وار 
شد به پیری هم چو پشت سوسمار
وان سر و فرق گش شعشع شده 
وقت پیری ناخوش و اصلع شده
وان قد صف در نازان چون سنان 
گشته در پیری دو تا هم چون کمان
رنگ لاله گشته رنگ زعفران 
زور شیرش گشته چون زهره زنان
آنک مردی در بغل کردی به فن 
می بگیرندش بغل وقت شدن
این خود آثار غم و پژمردگیست 
هر یکی زینها رسول مردگیست

</div>

## English translation
The Adam of beauty, before whom the angel prostrated,
Has, like Adam, been dismissed again.
He said, 'Alas, non-existence after existence!'
He said, 'Your sin is that you lived too long.'
Gabriel is dragging him by his hair,
Saying, 'Go away from this Paradise and from the assembly of the happy ones.'
He said, 'After honor, what is this humiliation?'
He said, 'That was justice, and this is your judgment.'
'O Gabriel, you used to prostrate with your soul,
Why do you now expel me from Paradise?'
'My robe is flying off me in this trial,
Like leaves from the tree in the autumn season.'
That face whose brilliance was like the moon
Has become in old age like the back of a lizard;
And that head and skull, once proud and radiant,
Has become unpleasing and bald in old age;
And that stature, once straight like a spear in its graceful movement,
Has become bent in old age like a bow;
The tulip color has become the color of saffron;
The lion-like strength has become like the faint-heartedness of women;
He who used to lift a man under his arm with skill—
They now hold him under the arm when he walks.
These indeed are the effects of grief and witheredness;
Each of these is a messenger of death.

دفتر پنجم - بخش ۴۴ - تفسیر خلقنا الانسان فی احسن تقویم ثم رددناه اسفل سافلین و تفسیر و من نعمره ننکسه فی الخلق / Book Five - Section 44 - Commentary on 'We created man in the best of statures, then We reduced him to the lowest of the low' and Commentary on 'And whomever We grant long life, We reverse in creation'

Root URL: https://ganjoor.net/
Source URL: https://ganjoor.net/

This Reference node represents the source used by the Literature-to-1Cademy migration agent.

Ganjoor

## Original content
<div dir="rtl" style="text-align: right; line-height: 2; margin-top: 0.5rem;">

لیک گر باشد طبیبش نور حق 
نیست از پیری و تب نقصان و دق
سستی او هست چون سستی مست 
که اندر آن سستیش رشک رستمست
گر بمیرد استخوانش غرق ذوق 
ذره ذره ش در شعاع نور شوق
وآنک آنش نیست باغ بی ثمر 
که خزانش می کند زیر و زبر
گل نماند خارها ماند سیاه 
زرد و بی مغز آمده چون تل کاه
تا چه زلت کرد آن باغ ای خدا 
که ازو این حله ها گردد جدا
خویشتن را دید و دید خویشتن 
زهر قتالست هین ای ممتحن
شاهدی کز عشق او عالم گریست 
عالمش می راند از خود جرم چیست
جرم آنک زیور عاریه بست 
کرد دعوی کین حلل ملک منست
واستانیم آن که تا داند یقین 
خرمن آن ماست خوبان دانه چین
تا بداند کان حلل عاریه بود 
پرتوی بود آن ز خورشید وجود
آن جمال و قدرت و فضل و هنر 
ز آفتاب حسن کرد این سو سفر
باز می گردند چون استارها 
نور آن خورشید ازین دیوارها
پرتو خورشید شد وا جایگاه 
ماند هر دیوار تاریک و سیاه
آنک کرد او در رخ خوبانت دنگ 
نور خورشیدست از شیشه سه رنگ
شیشه های رنگ رنگ آن نور را 
می نمایند این چنین رنگین بما
چون نماند شیشه های رنگ رنگ 
نور بی رنگت کند آنگاه دنگ
خوی کن بی شیشه دیدن نور را 
تا چو شیشه بشکند نبود عمی
قانعی با دانش آموخته 
در چراغ غیر چشم افروخته
او چراغ خویش برباید که تا 
تو بدانی مستعیری نی فتا
گر تو کردی شکر و سعی مجتهد 
غم مخور که صد چنان بازت دهد
ور نکردی شکر اکنون خون گری 
که شدست آن حسن از کافر بری
امة الکفران اضل اعمالهم 
امة الایمان اصلح بالهم
گم شد از بی شکر خوبی و هنر 
که دگر هرگز نبیند زان اثر
خویشی و بی خویشی و سکر وداد 
رفت زان سان که نیاردشان به یاد
که اضل اعمالهم ای کافران 
جستن کامست از هر کام ران
جز ز اهل شکر و اصحاب وفا 
که مریشان راست دولت در قفا
دولت رفته کجا قوت دهد 
دولت آینده خاصیت دهد
قرض ده زین دولت اندر اقرضوا 
تا که صد دولت ببینی پیش رو
اندکی زین شرب کم کن بهر خویش 
تا که حوض کوثری یابی به پیش
جرعه بر خاک وفا آنکس که ریخت 
کی تواند صید دولت زو گریخت
خوش کند دلشان که اصلح بالهم 
رد من بعد التوی انزالهم
ای اجل وی ترک غارت ساز ده 
هر چه بردی زین شکوران باز ده
وا دهد ایشان بنپذیرند آن 
زانک منعم گشته اند از رخت جان
صوفییم و خرقه ها انداختیم 
باز نستانیم چون در باختیم
ما عوض دیدیم آنگه چون عوض 
رفت از ما حاجت و حرص و غرض
ز آب شور و مهلکی بیرون شدیم 
بر رحیق و چشمه کوثر زدیم
آنچ کردی ای جهان با دیگران 
بی وفایی و فن و ناز گران
بر سرت ریزیم ما بهر جزا 
که شهیدیم آمده اندر غزا
تا بدانی که خدای پاک را 
بندگان هستند پر حمله و مری
سبلت تزویر دنیا بر کنند 
خیمه را بر باروی نصرت زنند
این شهیدان باز نو غازی شدند 
وین اسیران باز بر نصرت زدند
سر برآوردند باز از نیستی 
که ببین ما را گر اکمه نیستی
تا بدانی در عدم خورشیدهاست 
وآنچ اینجا آفتاب آنجا سهاست
در عدم هستی برادر چون بود 
ضد اندر ضد چون مکنون بود
یخرج الحی من المیت بدان 
که عدم آمد امید عابدان
مرد کارنده که انبارش تهیست 
شاد و خوش نه بر امید نیستیست
که بروید آن ز سوی نیستی 
فهم کن گر واقف معنیستی
دم به دم از نیستی تو منتظر 
که بیابی فهم و ذوق آرام و بر
نیست دستوری گشاد این راز را 
ورنه بغدادی کنم ابخاز را
پس خزانه صنع حق باشد عدم 
که بر آرد زو عطاها دم به دم
مبدع آمد حق و مبدع آن بود 
که برآرد فرع بی اصل و سند

</div>

## English translation
But if its physician is the light of God,
It suffers no decline from old age, fever, or consumption.
Its weakness is like the weakness of a drunkard,
Whose weakness is the envy of Rostam.
If he dies, his bones are drowned in ecstasy,
Every particle of him in the beam of the light of yearning.
And he who does not have that light is a fruitless garden,
Which autumn turns upside down and devastates.
No rose remains, only black thorns are left,
Turned y

دفتر پنجم - بخش ۴۵ - تفسیر أَسْفَلَ سافِلینَ إِلَّا الَّذینَ آمَنوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَیْرُ مَمْنونٍ / Book Five - Section 45 - Commentary on 'the Lowest of the Low, Except for Those Who Believe and Do Righteous Deeds, for They Will Have an Uninterrupted Reward'

In Book Five of the Masnavi, Rumi interprets the Quranic concepts of humanity being reduced to the 'lowest of the low' (asfal safilin) and 'reversed in creation' as the inevitable physical and mental decline associated with old age. He explains that bodily decay strips away the superficial, 'borrowed' attributes of youth, beauty, and strength. For those who lack an inner spiritual foundation, this decline represents a devastating loss of identity and power. Conversely, for those who have cultivated inner spiritual light, the deterioration of the physical body does not harm their essence; their spiritual vitality and joy remain intact even as their outward form falters.

Learn Before

Related