The Tayfuriyya, named after Abu Yazid Tayfur ibn Isa al-Bastami, is the Sufi school whose defining doctrine is *sukr* (spiritual intoxication) and *ghalaba* (the overwhelming of the servant by the divine).

- **Ghalaba** is the state in which the overwhelming of God (ghalaba-yi haqq) and the intoxication of divine love seize the servant and overtake ordinary awareness.
- **Sukr** (intoxication) is set against *sahw* (sobriety): the intoxicated one is overpowered (maghlub), turned away from creation, and cannot deliberately assume attributes or affectation (takalluf).

A central claim of the section is that this intoxication lies outside the sphere of human acquisition (kasb / iktisab): it cannot be summoned by one's own will, and therefore cannot be made into a path that others are called to imitate. For this reason Hujwiri reports that the masters hold true spiritual leadership (iqtida) to belong to the settled, sober guide who has passed beyond the turbulence of fluctuating states...

Google

## Original content
<div dir="rtl" style="text-align: right; line-height: 2; margin-top: 0.5rem;">

این گروه تولا به ابویزید، طیفور بن عیسی البسطامی رضی الله عنه کنند و وی از رؤسای متصوفه بود و از کبرای ایشان و طریق وی غلبه و سکر بود و غلبهٔ حق عز و جل و سکر دوستی از جنس کسب آدمی نباشد؛ و هرچه ازدایرهٔ اکتساب خارج بود، بدان دعوت کردن، باطل بود و تقلید بدان محال و لامحاله صاحی را سکر صفت نباشد و آدمی را در جلب سکر به خود، سلطان نه. و سکران خود مغلوب بود، وی را به خلق التفات نبود تا به صفتی از اوصاف تکلف پدیدار آید. 
و مشایخ این طریقت بر آن اند که: اقتدا جز به مستقیمی که از دور احوال رسته باشد درست نیاید.
و بازگروهی روا دارند که کسی بتکلف راه سکر و غلبه سپرد؛ از آن جا که پیغمبر علیه السلام گفت: «أبکو فان لم تبکوا فتباکوا. یا بگریید با خود را به گریندگان ماننده کنید.» و این را دو وجه باشد: 
یکی ماننده کردن خود را به گروهی مر ریا را، و این شرک صریح باشد؛ و دیگر خود را ماننده کردن تا حق تعالی مگر وی را بدان درجت رساند که خود را مانند آن قوم کرده است؛ تا موافق باشد مر آن را که پیغمبر صلی الله علیه گفته است: «من تشبه بقوم فهو منهم.» پس هرچه در نوع مجاهدات آید اندر راه بیارد و بر درگاه امید می باشد تا خداوند تعالی در حقیقت و معانی آن بر وی گشاده گرداند، که یکی ازمشایخ گفت: «المشاهدات مواریث المجاهدات.»
گوییم: مجاهدات اندر همه معانی نیکو باشد؛ اما سکر و غلبه اندر تحت کسب نیاید تا به مجاهدات مر آن را جلب توان کرد و عین مجاهدت مر حصول سکر را علت نگردد و مجاهدات اندر حال صحو توان کرد و صاحب صحو را قبله به قبول سکر نباشد، و این محال باشد. 
پس حقیقت سکر و صحو را به اختلاف مشایخ بیان کنیم، تا اشکال برخیزد، ان شاء الله، تعالی.

</div>

## English translation
This group takes as their guide Abu Yazid, Tayfur ibn Isa al-Bastami (may God be pleased with him). He was among the chiefs of the Sufis and among their great ones, and his path was one of overpowering rapture (ghalaba) and intoxication (sukr). The overpowering of the Truth (Almighty and Glorious) and the intoxication of love are not of the kind that a man can acquire; and whatever lies outside the sphere of acquisition, to summon people to it is vain, and to imitate it is impossible. Inevitably, the sober man does not possess the attribute of intoxication, and a man has no authority to draw intoxication upon himself. The intoxicated one is himself overpowered; he has no attention to give to created beings, such that any affected quality could appear in him.

The masters of this path hold that: following as a guide is not sound except in one who is upright and has escaped from the turning of the states.

But another group deems it permissible for someone to tread the road of intoxication and rapture by deliberate effort (takalluf), on the grounds that the Prophet (peace be upon him) said: 'Weep, and if you cannot weep, then make yourselves weep' — that is, weep, or make yourselves resemble those who weep. And this has two aspects:

One is a person making himself resemble a group for the sake of hypocritical display (riya), and this is manifest polytheism; the other is a person making himself resemble them so that God Most High may perhaps raise him to the rank of those whom he has made himself resemble — so that it accords with what the Prophet (peace be upon him) said: 'Whoever imitates a people is one of them.' So whatever comes under the kinds of spiritual striving (mujahadat) he brings onto the path, and he remains at the threshold of hope until God Most High opens to him the reality and inner meanings of it — for one of the masters said: 'Contemplations are the inheritances of spiritual strivings.'

We say: spiritual striving is good in all its senses; but intoxication and rapture do not come under acquisition, such that they could be drawn by spiritual striving, and the very act of striving does not become the cause of attaining intoxication. Spiritual striving can be done in the state of sobriety, and the possessor of sobriety has no orientation toward accepting intoxication — and this would be an impossibility.

So we shall explain the

بخش ۷ - اما الطّیفوریّة / Section 7 - As for the Tayfuriyya

Root URL: https://ganjoor.net/
Source URL: https://ganjoor.net/

This Reference node represents the source used by the Literature-to-1Cademy migration agent.

Ganjoor

The Tayfuri Doctrine of Sukr (Spiritual Intoxication) and Ghalaba (Overwhelming)

## Original content
<div dir="rtl" style="text-align: right; line-height: 2; margin-top: 0.5rem;">

بدان اعزک الله که: سکر و غلبه عبارتی است که ارباب معانی کرده اند از غلبهٔ محبت حق تعالی و صحو عبارتی از حصول مراد و اهل معانی را اندر این معنی سخن بسیار است، گروهی این را بر آن فضل می نهند و گروهی بر خلاف. 
آنان که سکر را بر صحو فضل نهند و آن ابویزید است، رضی الله عنه، و متابعان او گویند که: صحو بر تمکین و اعتدال صفت آدمیت صورت گیرد و آن حجاب اعظم بود ازحق تعالی و سکر بر زوال آفت و نقص صفات بشریت و ذهاب تدبیر و اختیار وی، و فنای تصرفش اندر خود به بقای قوتی که اندر او موجود است به خلاف جنس وی، و این ابلغ و اتم و اکمل بود؛ چنان که داود علیه السلام اندر حال صحو بود، فعلی از وی به وجود آمد، خداوند تعالی آن فعل را به وی اضافت کرد و گفت: «و قتل داود جالوت (۲۵۱/البقره)، و مصطفی صلی الله علیه اندر حال سکر بود، فعلی از وی به وجود آمد، خداوند تعالی آن فعل را به خود اضافت کرد؛ قوله، تعالی: «وما رمیت اذ رمیت ولکن الله رمی (۱۷/الأنفال).» فشتان ما بین عبد و عبد! آن که به خود قایم بود و به صفات خود ثابت، گفتند: «تو کردی»، بر وجه کرامت و آن که به حق قایم بود و از صفات خود فانی، گفتند: «ما کردیم، آن چه کردیم.» پس اضافت فعل بنده به حق نیکوتر از اضافت فعل حق به بنده؛ که چون فعل حق به بنده مضاف بود بنده به خود قایم بود و چون فعل بنده به حق مضاف بود به حق قایم بود؛ که چون بنده به خود قایم بود، چنان بود که داود را صلی الله علیه یک نظر به جایی افتاد که می نبایست، تا دید آن چه دید و چون به حق قایم بود چنان بود که مصطفی را صلی الله علیه یک نظر افتاد هم از آن جنس، زن بر مرد حرام شد؛ از آن چه آن در محل صحو بود و این در محل سکر.
و باز آنان که صحو را فضل نهند بر سکر و آن جنید است، رضی الله عنه و متابعان وی گویند: سکر محل آفت است؛ از آن چه آن تشویش احوال است و ذهاب صحت و گم کردن سر رشتهٔ خویش و چون قاعدهٔ همه معانی طالب باشد یا از روی فنای وی، یا از روی بقای وی، یا از روی محوش یا از روی اثباتش چون صحیح الحال نباشد فایدهٔ تحقیق حاصل نشود؛ از آن چه دل اهل حق مجرد می باید از کل مثبتات، و به نابنایی هرگز از بند اشیا راحت نباشد و از آفت آن رستگاری نه. 
و ماندن خلق اندر چیزها بدون حق، بدان است که چیزها را چنان که هست می نبینند، و اگر بینندی برهندی. و دیدار درست بر دو گونه باشد: یکی آن که ناظر اندر شیء به چشم بقای آن نگرد و دیگر آن که به چشم فنای آن. اگر به چشم بقا نگرد مر کل را اندر بقای خود ناقص یابد؛ که به خود باقی نی اند اندر حال بقاشان، و اگر به چشم فنا نگرد، کل موجودات اندر جنب بقای حق فانی یابد و این هر دو صفت از موجودات مر او را اعراض فرماید. و آن آن بود که پیغمبر گفت صلی الله علیه و سلم اندر حال دعای خود که: «اللهم أرنا الأشیاء کماهی.» از آن چه هر که دید آسود و این معنی قول خدای است، عز وجل: «فاعتبروا یا اولی الأبصار (۲/الحشر)» و تا ندید آزاد نگردد.
پس این جمله جز اندر حال صحو درست نیاید، و مر اهل سکر را از این معنی هیچ آگاهی نه؛ چنان که موسی علیه السلام اندر حال سکر بود، طاقت اظهار یک تجلی نداشت از هوش بشد؛ و رسول صلی الله علیه اندر حال صحو بود، از مکه تا به قاب قوسین در عین تجلی بود و هر زمان هشیارتر و بیدارتر. 
شربت الراح کأسا بعد کأس
فما نفد الشراب وما رویت 
و شیخ من گفتی و وی جنیدی مذهب بود که: سکر، بازیگاه کودکان است و صحو، فناگاه مردان.و من که علی بن عثمان الجلابی ام، می گویم بر موافقت شیخم رحمة الله علیه که: کمال حال صاحب سکر صحو باشد و کمترین درجه اندر صحو، رؤیت بازماندگی بشریت بود. پس صحوی که آفت نماید، بهتر ازسکری که عین آن آفت بود.
و از ابوعثمان مغربی رحمةالله علیه حکایت آرند که: اندر ابتدای حالش بیست سال عزلت کرد اندر بیابانها؛ چنان که حس آدم نشنید تا از مشقت، بنیت وی بگداخت، و چشمهایش به مقدار گذرگاه جوال دوزی ماند، و از صورت آدمیان بگشت. از بعد بیست سال، فرمان صحبت آمد و گفت: «با خلق صحبت کن.» با خود گفت: «ابتدا صحبت با اهل خدای و مجاوران خانهٔ وی کنم تا مبارک تر بود.» قصد مکه کرد. مشایخ را به دل از آمدن وی آگاهی بود، به استقبال وی بیرون شدند. وی را یافتند به صورت مبدل شده و به حالی که به جز رمق خلقت بر وی چیزی نامانده. گفتند: «یا باعثمان، بیست سال بر این صفت زیستی که آدم و ذریاتش اندر روزگار تو عاجز شدند. ما را بگوی، تا چرا رفتی و چه دیدی و چه یافتی و چرا باز آمدی؟» گفت: «به سکری رفتم و آفت سکر دیدم، و نومیدی یافتم و به عجز باز آمدم.» جملهٔ مشایخ گفتند: «یا با عثمان حرام است از پس تو بر معب

Learn Before

Related