In Jami's *Subhat al-Abrar* (from the *Haft Awrang*), the narrative of the angels testing Abraham is used to illustrate the Sufi concept of detachment from worldly wealth (*zuhd*). Despite possessing immense material riches, Abraham's heart remains entirely devoted to the remembrance of God. When the angels harbor doubts about his spiritual sincerity due to his vast possessions, a divine test is initiated. This narrative illustrates that external wealth does not compromise spiritual purity, as long as the seeker's heart remains detached from material possessions and completely surrendered to the Beloved.

Google

## Original content
<div dir="rtl" style="text-align: right; line-height: 2; margin-top: 0.5rem;">

چون خلیل الله آن امام کرام 
یافت از حق مواید انعام
افسر دولتش نهاد به سر 
خلعت خلتش فکند به بر
شد پی رهروان صاحبدل 
بر دل پاک او صحف نازل
کثرت مالش از عدد بگذشت 
رمه و گله اش ز حد بگذشت
کوه و در پر مواشی نعمش 
شهر و ده پر حواشی خدمش
لیک با این همه نمی آسود 
پی کسب رضای حق می بود
روز بودی به شغل مهمانی 
شب در اندیشه خدا خوانی
در مقام مجاهدت قایم 
در عبادت قدم زدی دایم
حال او را چو قدسیان دیدند 
جز به میزان ظن نسنجیدند
می ز پیمانه گمان خوردند 
ظن به حال وی آنچنان بردند
کان همه جد و جهد دمبدمش 
نیست جز در مقابل نعمش
عشق نعمت زده ست ره بر وی 
عشق منعم نبرده سویی پی
عشق فعلیست آن و اسمایی 
نیست از عشق ذات شیدایی
عشق کان منتشی نه از ذات است 
هدف تیرهای آفات است
فعل معشوق وصف او به مثل 
چون به اضداد خود شوند بدل
عاشقان را فسرده گردد دل 
گرمی عشقشان شود زایل
ور بود عشق منبعث از ذات 
باشد آن عشق را بقا و ثبات
ذات با هر صفت شود پیدا 
عاشق از عشق آن بود شیدا
گر رضا باشد آن صفت ور قهر 
جان عاشق ز هر دو یابد بهر

</div>

## English translation
When the Friend of God, that noble leader,
Received the tables of bounty from the Truth,
He placed the crown of fortune upon his head,
And cast the robe of friendship upon his body.
He became a guide for the path-walkers of heart,
And scriptures descended upon his pure heart.
The abundance of his wealth went beyond number,
His flocks and herds surpassed all limits.
Mountain and valley were full of his livestock and blessings,
City and village were full of the margins of his servants.
Yet, with all this, he would not rest,
He was ever seeking the pleasure of the Truth.
By day he was busy with the occupation of hospitality,
By night in the contemplation of calling upon God.
Steadfast in the station of spiritual struggle,
He constantly walked in worship.
When the holy angels saw his state,
They measured it only with the scale of assumption.
They drank from the chalice of conjecture,
And thus they suspected his state:
That all his continuous effort and struggle
Is nothing but in return for His blessings.
The love of the blessings has led him astray,
He has not found the way to the love of the Benefactor.
That love is based on actions and names,
It is not the madness of loving the Essence.
Love that does not emanate from the Essence
Is the target for the arrows of afflictions.
For when the actions of the beloved and their attributes,
Turn into their opposites,
The lovers' hearts become frozen,
And the warmth of their love vanishes.
But if love is emanated from the Essence,
That love will have permanence and stability.
In whatever attribute the Essence appears,
The lover is maddened by its love.
Whether that attribute is approval or wrath,
The lover's soul receives its share from both.

بخش ۵ - اشارت به قصه امتحان ملائکه مر ابراهیم خلیل را صلوات الرحمن علیه و در باختن آنچه داشت از مواشی و نعم و اموال در محبت حق سبحانه و تعالی / Section 5 - Allusion to the Story of the Angels' Testing of Abraham the Friend, Blessings of the Merciful Be Upon Him, and His Sacrificing of All He Possessed of Livestock, Blessings, and Wealth in the Love of God, Glorified and Exalted is He

## Original content
<div dir="rtl" style="text-align: right; line-height: 2; margin-top: 0.5rem;">

حق چو آن وهم و آن گمان دانست 
چاره آن در امتحان دانست
بهر نقد خلیل خواست محک 
داد فرمان که فرقه ای ز ملک
خلعت از صورت بشر کردند 
سبحه گویان بر او گذر کردند
بانگ تسبیح و نعره تهلیل 
بر گرفتند در جوار خلیل
زان نوای و صدای جان افزای 
عقل و هوش خلیل رفت از جای
نام جانان شنید و جان افشاند 
آستین بر همه جهان افشاند
ای خوش آن نغمه های دردآمیز 
که بود ذوق بخش و شورانگیز
بر کند عقل را ز بیخ و ز بن 
نو کند در درونه عشق کهن
چون شدند آن گروه سبحه سرای 
خامش از سبحه های هوش ربای
با خود آمد خلیل و داد آواز 
کین نوا را ز نو کنید آغاز
جان من از سماع ناشده سیر 
بر خموشی چرا شدید دلیر
حالت صوفیان نگشته تمام 
بر مغنی بود سکوت حرام
نیست در مذهب مسلمانی 
جز به اتمام ذبح قربانی
مرغ را کز کف تو دانه کش است 
نیم بسمل رها کنی نه خوش است
یا مکن قصد هیچ جانداری 
یا چو کشتی تمام کش باری
نیم کشته نه مرده نی زنده ست 
جان عاشق به آن نه ارزنده ست
حال اهل ضلال در عقبی 
لایموت آمده ست و لا یحیی
قدسیان گوهر ادب سفتند 
در جواب خلیل حق گفتند
تا کی این ذکر رایگان گوییم 
کار کردیم مزد آن جوییم
کار بی مزد هیچ کس نکند 
مزد دیده ز کار بس نکند
کار خواهی به مزد بگشا دست 
گره از کار مزد بگشاده ست
زانچه دارم ز مال گفت و عقار 
می کنم بر شما دو دانگ نثار
بار دیگر کنید بهر خدا 
این نوای طرب فزای ادا
بر بیان بلیغ و لفظ فصیح 
برگرفتند قدسیان تسبیح
بانگ قدوس و نعره سبوح 
شد براهیم را مهیج روح
دل و جانش در اهتزاز آمد 
وجد و حال گذشته باز آمد
وجد و حالی چنانکه هست محال 
درک آن پیش عقل و وهم و خیال
بلکه نارسته از خیال و گمان 
نیست ادراک آن تو را امکان
قدسیان باز لب فرو بستند 
زان صدا و خموش بنشستند
بانگ برداشت آن ستوده سیر 
که فدا می کنم دو دانگ دگر
باز این ذکر را اعاده کنید 
شورش و وجد من زیاده کنید
جان من ماهی است و ذکر حق آب 
صبر ماهی از آب نیست صواب
ماهی از آب صبر نتواند 
ور کند صبر زنده کی ماند
هر چه از آب بر کنار بود 
آن نه ماهی که سوسمار بود
سوسمار است زیر ریگ روان 
ماهیش می برند خلق گمان
سبحه خوانان که مزد جوی شدند 
مزد دیدند و سبحه گوی شدند
های و هویی فکند در ملکوت 
ذکر ذوالکبریاء و الجبروت
شد خلیل از سماع آن بی خویش 
ساخت طی پرده وجود از پیش
کرد بر خود لباس هستی شق 
سر برون زد ز جیب هستی حق
چون دگر باره زمره ملکوت 
بر لب خود زدند مهر سکوت
ناله شوق برگرفت خلیل 
کانچه دارم من از کثیر و قلیل
جمله را می کنم فدای شما 
تا ز هم نگسلد نوای شما
منشینید ازین سرود خموش 
که شدم در سماع آن همه گوش
باز آغاز آن نوا کردند 
ورد تسبیح خود ادا کردند
شد خلیل از نوای ایشان مست 
داد یکبارگی عنان از دست
وقت خوش یافت زان ترانه خوش 
دست همت فشاند صوفی وش
هر چه بودش ز ملک و مال پسند 
جمله در پای مطربان افکند
در سماعی که در وی از سر ذوق 
نفشاند حریق شعله شوق
بر خود و خلق آستین وداع 
گرد خود گشتن است و آن نه سماع
ز آتش امتحان چو ابراهیم 
خالص آمد چو زر ناب و سلیم
قدسیان پیش او شدند عیان 
که رسولیم از خدای جهان
آدمی نیستیم ما ملکیم 
نقد پنهانی تو را محکیم
آمده بهر امتحان توییم 
ناقد مخزن نهان توییم
لله الحمد کامدی به شمار 
چون زر ده دهی تمام عیار
تو خلیلی و در تو عشق خدای 
متخلل شده ز سر تا پای
جزو جزو تو از قدم تا فرق 
گشته در خلت و محبت غرق
بنده منعمی نه بند نعم 
از فوات نعم تو را چه الم
گر نعم فی المثل نقم گردد 
نیست عشق تو آن که کم گردد
چون دلت از خدای نشکیبد 
تاج خلت همین تو را زیبد
هر گمانی که داشتیم تو را 
گشت روشن که سهو بود و خطا
عشق تو ذاتی است نه عرضی 
گشته صافی ز شوب هر غرضی
عشق چون بر جمال ذات بود 
حاش لله که بی ثبات بود

</div>

## English translation
When t

بخش ۶ - اذن کردن حق سبحانه و تعالی ملائکه را در امتحان کردن ابراهیم صلوات الرحمن علی نبینا و علیه / Section 6 - God Almighty's Granting Permission to the Angels to Test Abraham, Blessings of the Beneficent be Upon Our Prophet and Upon Him

Root URL: https://ganjoor.net/
Source URL: https://ganjoor.net/

This Reference node represents the source used by the Literature-to-1Cademy migration agent.

Learn Before

Related