1Cademy - بخش ۹ - اما الجنیدیّة / Section 9

Learn Before

کشف المحجوب / Kashf al-Mahjub
بخش ۳۱ - ۳۱ ابوالقاسم الجنید بن محمد بن الجنید القواریری، رضی اللّه عنه / Section 31 - 31 Abu al-Qasim al-Junayd ibn Muhammad ibn al-Junayd al-Qawariri, May Allah Be Pleased with Him

Excerpt

بخش ۹ - اما الجنیدیّة / Section 9 - As for the Junaydiyya

Original content

تولا جنیدیان به ابوالقاسم الجنید بن محمد کنند، رضی الله عنه و اندر وقت وی ورا «طاوس العلماء» گفتندی و سید این طایفه و امام الائمهٔ ایشان بود. طریق وی مبنی بر صحو است، بر عکس طیفوریان. و اختلاف وی گفته آمد و معروفترین مذاهب و مشهورترین، مذهب وی است. و مشایخ من رحمة الله علیهم جمله جنیدی بوده اند و جز این اندر کلمات، اختلاف بسیار است وی را اندر معاملات این طریقت؛ اما من مخافت تطویل را بر این اختصار کردم و اگر کسی را باید که بیشتر از این بداند از جایی دیگر باید خواند تا بهتر معلوم شود؛ که مذهب من اندر این کتاب اختصار است و ترک تطویل. بالله العون. و اندر حکایات یافتم که: چون حسین بن منصور اندر غلبهٔ خود از عمرو ابن عثمان تبرا کرد و به نزدیک جنید آمد رحمة الله علیهم جنید وی را گفت: «به چه آمدی؟» گفت: «تا شیخ صحبت کنم.» گفت: «اگر با ما صحبت نه به فنای صفت کنی همچنان باشد که با سهل تستری و با عمرو کردی.» گفت: «ایها الشیخ، الصحو و السکر صفتان للعبد، ومادام العبد محجوبا عن ربه حتی فنی أوصافه. صحو و سکر دو صفت اند مر بنده را، و پیوسته بنده از خداوند خویش محجوب است تا اوصاف وی فانی شود.» جنید گفت، رضی الله عنه: «یا ابن منصور، أخطأت فی الصحو و السکر، خطا کردی اندر صحو سکر؛ از آن چه خلاف نیست که صحو عبارت از صحت حال است با حق، و این اندر تحت صفت و اکتساب بنده اندر ناید و من یا پسر منصور اندر کلام تو فضول می بینم بسیار و عبارات بی معنی.» و هو اعلم.

English translation

The Junaydis trace their allegiance to Abu al-Qasim al-Junayd ibn Muhammad, may Allah be pleased with him. In his time he was called 'Ta'us al-Ulama' (Peacock of the Scholars), and he was the master (sayyid) of this group and the imam of their imams. His path is founded on sobriety (sahw), the opposite of the Tayfuris. His disagreement has already been mentioned, and the most well-known and most famous of the doctrines is his doctrine. And all my masters, may Allah's mercy be upon them, were Junaydis. Apart from this, there is much difference in the accounts of his conduct in this path; but for fear of prolixity I have abridged it, and whoever wishes to know more than this should read it elsewhere so that it becomes better known; for my method in this book is brevity and the avoidance of prolixity. In Allah is help.

And among the anecdotes I found that: when Husayn ibn Mansur, in his state of ecstasy (ghalaba), renounced Amr ibn Uthman and came to Junayd — may Allah's mercy be upon them — Junayd said to him: 'For what have you come?' He said: 'That I may keep company with the shaykh.' Junayd said: 'If you do not keep company with us through the annihilation of attributes, it will be just as it was with Sahl al-Tustari and with Amr.' He said: 'O Shaykh, sobriety and intoxication are two attributes of the servant, and as long as the servant remains veiled from his Lord until his attributes are annihilated. Sobriety and intoxication are two attributes belonging to the servant, and the servant is continually veiled from his Lord until his attributes are annihilated.' Junayd said, may Allah be pleased with him: 'O Ibn Mansur, you have erred concerning sobriety and intoxication, you have erred in [the matter of] sobriety and intoxication; for there is no dispute that sobriety is an expression of the soundness of one's state with the Truth, and this does not fall under the attribute and acquisition of the servant. And I, O son of Mansur, see in your speech much that is superfluous and many expressions without meaning.' And He knows best.

Updated 2026-07-20

Contributors are:

Who are from:

References