1Cademy - بخش ۱۷ - حکایت شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی رحمه الله که چون این بیت بگفت که « برگ درختان سبز در نظر هوشیار، هر ورقی دفتریست معرفت کردگار » یکی از اکابر در واقعه دید که جمعی از ملائکه طبق‌های نور از بهر نثار وی می‌برند / Section 17 - The Tale of Sheikh Muslih al-Din Saadi Shirazi, May Allah Have Mercy on Him, Who, When He Composed This Verse: The green leaves of trees in the eyes of the wise, each leaf is a book of the knowledge of the Creator, One of the Prominent Figures Saw in a Vision That a

Learn Before

Haft Awrang

Poem

بخش ۱۷ - حکایت شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی رحمه الله که چون این بیت بگفت که « برگ درختان سبز در نظر هوشیار، هر ورقی دفتریست معرفت کردگار » یکی از اکابر در واقعه دید که جمعی از ملائکه طبق‌های نور از بهر نثار وی می‌برند / Section 17 - The Tale of Sheikh Muslih al-Din Saadi Shirazi, May Allah Have Mercy on Him, Who, When He Composed This Verse: 'The green leaves of trees in the eyes of the wise, each leaf is a book of the knowledge of the Creator,' One of the Prominent Figures Saw in a Vision That a

Original content

سعدی آن بلبل شیراز چمن
در گلستان سخن دستان زن

شد شبی بر شجر حمد خدای
از نوای سحری سحر نمای

بست بیتی ز دو مصراع به هم
هر یکی مطلع انوار قدم

جان ازان مژده جانان می یافت
بر خرد پرتو عرفان می تافت

عارفی زنده دلی بیداری
که نهان داشت به او انکاری

دید در خواب که درهای فلک
باز کردند گروهی ز ملک

رو نمودند ز هر در زده صف
هر یک از نور نثاری بر کف

پشت بر گنبد خضرا کردند
رو درین معبد غبرا کردند

با دلی دستخوش خوف و رجا
گفت کای گرم روان تا به کجا ؟

مژده دادند که سعدی به سحر
سفت در حمد یکی تازه گهر

چشم زخمی نرسد گر ز قضا
می سزد مرسله گوش رضا

نقد ما کان نه به مقدار وی است
بهر آن نکته ز اسرار وی است

خواب بین عقده انکار گشاد
رو بدان قبله احرار نهاد

به در صومعه شیخ رسید
از درون زمزمه (ی) شیخ شنید

که رخ از خون جگر تر می کرد
با خود آن بیت مکرر می کرد

English translation

Saadi, that sweet-singing nightingale of the garden of Shiraz, Who sings tales in the rosegarden of discourse, Perched one night on the tree of God's praise, Displaying magic with his morning melody. He bound together a verse of two hemistiches, Each one a rising dawn for the lights of eternity. The soul found comfort from the beloved's glad tidings, And the light of gnosis shone upon the intellect. A certain mystic, an awake and living-hearted soul, Who harbored a hidden denial toward Saadi, Saw in a dream that the gates of heaven Were opened by a group of angels. They appeared, forming ranks at every gate, Each holding a gift of light in their palm. Turning their backs to the green celestial dome, They faced this dusty earthly temple. With a heart gripped by fear and hope, He asked, 'O swift travelers, where to?' They gave glad tidings: 'At dawn, Saadi Pierced a fresh pearl in praise of God. Lest an evil eye reach him by fate, This deserves to be a necklace for the ear of approval. What we possess is not of his status, Rather, it is due to that subtle point from his spiritual secrets.' The dreamer untied the knot of his denial, And turned toward that sanctuary of the free. He arrived at the door of the Sheikh's monastery, And heard the whispering of the Sheikh from within, Who was wetting his face with the blood of his heart, And repeating that verse to himself.

Updated 2026-07-19

Contributors are:

Who are from:

References