1Cademy - بخش ۷۷ - حکایت عمر گذرانیدن دیوانه بلخی از گریه بسیار به شوری و تلخی / Section 77 - The Tale of the Madman of Balkh Who Passed His Life in Much Weeping with Passion and Bitterness

Learn Before

Haft Awrang

Poem

بخش ۷۷ - حکایت عمر گذرانیدن دیوانه بلخی از گریه بسیار به شوری و تلخی / Section 77 - The Tale of the Madman of Balkh Who Passed His Life in Much Weeping with Passion and Bitterness

Original content

سراسیمه ای خانه در بلخ داشت
که بر مردگان گریه تلخ داشت

در آن شهر بی گریه کم زیستی
به خون بهر هر مرده بگریستی

به هر حلقه غم که پرداختی
از اشک چو لعلش نگین ساختی

نصیحتگری گفت با او نهفت
که ای هر کس از حال تو در شگفت

تو را این همه گریه زار چیست
نه مزدوری این گونه بیگار چیست

مریز اشک خود را به هر خاک کوی
که این آب چشم است نی آب جوی

بخندید دیوانه کای بیخرد
که شاخ قبولت بود بیخ رد

من این گریه از بهر خود می کنم
نه از مرگ هر نیک و بد می کنم

به مردن هر آن زنده کز پا فتاد
ازان مردن خویشم آمد به یاد

ز غم آتش افتاد در جان من
شد از دود پر چشم گریان من

ازان آتشم دود خیزد ز چشم
وز آن دودم این آب ریزد ز چشم

زهی مرد نادان که از مرگ خویش
نگردد جگرپاره و سینه ریش

نگرید ز درد دل خود به خون
غم دل به آن گریه ندهد برون

بیا ساقیا تا جگر خون کنیم
وز این می قدح را جگرگون کنیم

که غمدیده را آه و زاری به است
جگرخواری از میگساری به است

بیا مطربا کز طرب بگذریم
ز چنگ طرب تارها بردریم

ز چنگ اجل چون نشاید گریخت
ز چنگ رب تار باید گسیخت

English translation

A frantic soul had a house in Balkh, who wept bitter tears over the dead. In that city he scarcely lived without weeping; for every dead one he would weep blood. At every circle of grief he attended, from his ruby-like tears he fashioned a gem. An adviser said to him in confidence, O you at whose state everyone marvels, what is all this piteous weeping of yours? You are no hired hand; what is this drudgery? Do not pour your tears on every dust of the street, for this is the water of the eye, not water of a stream. The madman laughed, saying, O witless one, whose branch of acceptance is rooted in rejection, I do this weeping for my own sake, not for the death of every good and bad person. By the dying of every living thing that falls, I am reminded of my own death. From grief, fire fell into my soul, and from its smoke my weeping eye grew full. From that fire smoke rises from my eye, and from that smoke this water pours from my eye. Woe to the ignorant man who, at his own death, does not become torn of liver and wounded of breast, who does not weep blood from his heart's pain, and so does not release the heart's grief through weeping. Come, cupbearer, let us turn the liver to blood, and with this wine make the goblet liver-hued; for sighing and lament befit the grief-stricken, and eating one's own liver is better than wine-drinking. Come, minstrel, let us pass beyond mirth, and tear the strings from the harp of joy; since there is no fleeing from the claw of death, the strings must be severed from the harp of the Lord.

Updated 2026-07-20

Contributors are:

Who are from:

References