1Cademy - بخش ۱ - آغاز / Section 1

Learn Before

Haft Awrang

Poem

بخش ۱ - آغاز / Section 1 - Beginning

Original content

ای به یادت تازه جان عاشقان
زآب لطفت تر زبان عاشقان

از تو بر عالم فتاده سایه ای
خوبرویان را شده سرمایه ای

عاشقان افتاده آن سایه اند
مانده در سودا از آن سرمایه اند

تا ز لیلی سر حسنت سر نزد
عشق او آتش به مجنون در نزد

تا لب شیرین نکردی چون شکر
آن دو عاشق را نشد پرخون جگر

تا نشد عذرا ز تو سیمین عذار
دیده وامق نشد سیماب بار

گفت وگوی حسن و عشق از توست و بس
عاشق و معشوق نبود جز تو کس

ای به پیشت حسن خوبان پرده ای
تو به پرده روی پنهان کرده ای

پرده را از حسن خود پروردگی
می دهی زان دل برد چون پردگی

بس که روی خوب تو با پرده ساخت
پرده را از روی تو نتوان شناخت

تا به کی در پرده باشی عشوه ساز
عالمی با نقش پرده عشق باز

وقت شد کین پرده بگشایی ز پیش
خالی از پرده نمایی روی خویش

در تماشای خودم بیخود کنی
فارغ از تمییز نیک و بد کنی

عاشقی باشم به تو افروخته
دیده را از دیگران بردوخته

ای در اطوار حقایق سیر تو
نیست در کار خلایق غیر تو

گرچه باشم ناظر از هر منظری
جز تو در عالم نبینم دیگری

جلوه گر در صورت عالم تویی
خرده دان در کسوت آدم تویی

از حریم تو دویی را بار نیست
گفت و گوی اندک و بسیار نیست

از دویی خواهم که یکتایم کنی
در مقامات یکی جایم کنی

تا چو آن کرد رهیده از دویی
این منم گویم خدایا یا تویی

گر منم این علم و قدرت از کجاست
ور تویی این عجز و سستی از که خاست

English translation

O You, by whose remembrance the souls of lovers are refreshed, And by the water of whose grace the tongues of lovers are made moist. From You, a shadow has fallen upon the world, Which has become the capital of beauty for the fair-faced ones. Lovers have fallen for that shadow, And remain in passionate longing because of that capital. Until the secret of Your beauty arose from Layli, Her love did not set fire to Majnun. Until You made Shirin's lips like sugar, The livers of those two lovers did not fill with blood. Until Azra became silver-cheeked through You, The eyes of Wamiq did not shed tears like quicksilver. The discourse of beauty and love is from You alone, And there is no lover or beloved other than You. O You, before whom the beauty of the fair is but a veil, While You have hidden Your face behind that veil. You have nurtured the veil with Your own beauty, And thus, like a veiled beauty, it steals hearts. Your beautiful face has so aligned with the veil, That the veil cannot be distinguished from Your face. How long will You remain coquettish behind the veil, While a whole world makes love with the patterns on the veil? It is time that You draw back this veil from before us, And reveal Your face free from any veil. In the contemplation of Yourself, make me beside myself, And render me free from distinguishing between good and evil. May I be a lover inflamed by You, With my eyes sewn shut to all others. O You, whose journey is in the modes of realities, There is none but You in the affairs of creation. Though I may look from any perspective, I see none other than You in the universe. You are the one manifest in the form of the world, And You are the subtle knower in the garment of man. Duality has no admittance into Your sanctuary, There is no talk of the few or the many. I desire that You free me from duality and make me one, And establish me in the stations of unity. So that like that Kurd who escaped from duality, I might say: 'Is this I, O God, or is it You?' 'If it is I, whence come this knowledge and power? And if it is You, whence arose this weakness and frailty?'

Updated 2026-07-07

Contributors are:

Who are from:

References