1Cademy - بخش ۱۵۵ - هشام بن عبدالملک در طواف کعبه بود هر چند خواست که حجرالاسود را استلام کند به واسطه ازدحام طایفان میسرش نشد به جانبی بنشست و مردم را نظاره می کرد. ناگاه حضرت امام زین العابدین علی بن الحسین بن علی رضی الله عنهم حاضر شد و به طواف خانه اشتغال نمود چون به حجرالاسود رسید همه مردمان به یک جانب شدند تا نقبیل حجرالاسود کرد یکی از اعیان شام که همراه هشام بود پرسید که این چه کس است؟ هشام گفت نمی شناسم از ترس آنکه مبادا اهل شام به وی رغبت نمایند. فرزدق شاعر آنجا حاضر بود گفت من می شناسمش و در جوا

Learn Before

Haft Awrang

Poem

بخش ۱۵۵ - هشام بن عبدالملک در طواف کعبه بود هر چند خواست که حجرالاسود را استلام کند به واسطه ازدحام طایفان میسرش نشد به جانبی بنشست و مردم را نظاره می کرد. ناگاه حضرت امام زین العابدین علی بن الحسین بن علی رضی الله عنهم حاضر شد و به طواف خانه اشتغال نمود چون به حجرالاسود رسید همه مردمان به یک جانب شدند تا نقبیل حجرالاسود کرد یکی از اعیان شام که همراه هشام بود پرسید که این چه کس است؟ هشام گفت نمی شناسم از ترس آنکه مبادا اهل شام به وی رغبت نمایند. فرزدق شاعر آنجا حاضر بود گفت من می شناسمش و در جوا

Original content

پور عبدالملک به نام هشام
در حرم بود با اهالی شام

می زد اندر طواف کعبه قدم
لیکن از ازدحام اهل حرم

استلام حجر ندادش دست
بهره نظاره گوشه ای بنشست

ناگهان نخبه نبی و ولی
زین عباد بن حسین علی

در کسای بها و حله نور
بر حریم حرم فکند عبور

هر طرف می گذشت بهر طواف
در صف خلق می فتاد شکاف

زد قدم بهر استلام حجر
گشت خالی ز خلق راه و گذر

شامیی کرد از هشام سؤال
کیست این با چنین جمال و جلال

از جهالت در آن تعلل کرد
وز شناساییش تجاهل کرد

گفت نشناسمش ندانم کیست
مدنی یا یمانی یا مکی ست

بوفراس آن سخنور نادر
بود در جمع شامیان حاضر

گفت من می شناسمش نیکو
زو چه پرسی به سوی من کن رو

آن کس است این که مکه و بطحا
زمزم و بوقبیس و خیف و منا

حرم و حل و بیت و رکن و حطیم
نادوان و مقام ابراهیم

مروه مسعی صفا حجر عرفات
طیبه و کوفه کربلا و فرات

هر یک آمد به قدر او عارف
بر علو مقام او واقف

قرة العین سیدالشهداست
غنچه شاخ دوحه زهراست

میوه باغ احمد مختار
لاله راغ حیدر کرار

چون کند جای در میان قریش
رود از فخر بر زبان قریش

که بدین سرور ستوده شیم
به نهایت رسید فضل و کرم

ذروه عزت است منزل او
حامل دولت است محمل او

از چنین عز و دولت ظاهر
هم عرب هم عجم بود قاصر

جد او را به مسند تمکین
خاتم الانبیاست نقش نگین

لایح از روی او فروغ هدی
فایح از خوی او شمیم وفا

طلعتش آفتاب روز افروز
روشنایی فزای و ظلمت سوز

جد او مصدر هدایت حق
از چنان مصدری شده مشتق

از حیا نایدش پسندیده
که گشاید به روی کس دیده

خلق ازو نیز دیده خوابانند
کز مهابت نگاه نتوانند

نیست بی سبقت تبسم او
خلق را طاقت تکلم او

در عرب در عجم بود مشهور
کو مدنش مغفل مغرور

همه عالم گرفت پرتو خور
گر ضریری ندید ازان چه ضرر

شد بلند آفتاب بر افلاک
بوم اگر زان نیافت بهره چه باک

بر نکو سیرتان و بدکاران
دست او ابر موهبت باران

فیض آن ابر بر همه عالم
گر بریزد همی نگردد کم

هست ازان معشر بلند آیین
که گذشتند ز اوج علیین

حب ایشان دلیل صدق و وفاق
بغض ایشان نشان کفر و نفاق

قربشان پایه علو و جلال
بعدشان مایه عتو و ضلال

گر شمارند اهل تقوا را
طالبان رضای مولا را

اندر آن قوم مقتدا باشند
واندر آن خیل پیشوا باشند

گر بپرسد ز آسمان بالفرض
سائلی من خیار اهل الارض

بر زبان کواکب و انجم
هیچ لفظی نیاید الاهم

هم غیوث الندی اذا وهبوا
هم لیوث الثری اذا نهبوا

ذکرشان سابق است در افواه
بر همه خلق بعد ذکرالله

سر هر نامه را رواج فزای
نام ایشانست بعد نام خدای

ختم هر نظم و نثر را الحق
باشد از یمن نامشن رونق

English translation

The son of Abd al-Malik, named Hisham, Was in the Sanctuary with the people of Syria. He was stepping in the circumambulation of the Kaaba, But due to the crowd of the Sanctuary's dwellers, Touching the Stone was not within his reach, So he sat in a corner to watch.

Suddenly, the elite of Prophet and Saint, Zayn of the Worshippers, son of Husayn ibn Ali, In the cloak of splendor and the robe of light, Passed through the sacred precinct of the Sanctuary.

Wherever he went for circumambulation, A split would open in the ranks of the people. He walked forward to touch the Stone, And the path and passage became empty of people.

A Syrian asked Hisham: 'Who is this one with such beauty and majesty?' Out of ignorance, Hisham hesitated, And feigned ignorance of knowing him. He said: 'I do not know him, I know not who he is, Whether he is from Medina, Yemen, or Mecca.'

Abu Firas, that rare orator, Was present among the assembly of the Syrians. He said: 'I know him well; Why ask him? Turn your face to me!

This is the one of whom Mecca and Batha, Zamzam, Abu Qubays, Khayf, and Mina, The Sanctuary and the non-sanctuary, the House, the Corner, and Hatim, Nadwan and the Station of Abraham, Marwah, Mas'a, Safa, the Black Stone, Arafat, Tayyibah (Medina), Kufa, Karbala, and the Euphrates, Each is well aware of his worth, And cognizant of the high status of his station.

He is the apple of the eye of the Prince of Martyrs, The bud on the branch of the tree of Zahra. The fruit of the garden of Ahmad the Chosen, The tulip of the meadow of Haydar the Attacker.

When he takes his place among the Quraysh, By way of pride it is spoken by the tongue of the Quraysh That through this leader of praised character, Virtue and generosity have reached their pinnacle.

The peak of honor is his abode; The carrier of fortune is his camel-litter. From such manifest honor and fortune, Both Arabs and non-Arabs fall short.

For his grandfather on the seat of authority, The Seal of the Prophets is the engraving of the signet ring.

Beaming from his face is the light of guidance, Spreading from his character is the scent of loyalty. His countenance is the day-brightening sun, Increasing light and destroying darkness.

His grandfather is the source of divine guidance, And he has been derived from such a source.

Out of modesty, he does not deem it fitting To open his eyes fully towards anyone. And the people also cast down their eyes before him, For out of awe they cannot look at him. Without the precedence of his smile, The people have not the power to speak to him.

He is famous among both Arabs and non-Arabs; Where is his denier, that self-deluded negligent one? The entire world has received the ray of the sun; If a blind man does not see it, what is the harm? The sun has risen high in the heavens; If the owl has no share of it, what is the fear?

Upon the good-natured and the evildoers alike, His hand is a cloud raining bounties. The grace of that cloud upon the whole world, Even if it pours continually, never decreases.

He is of that high-principled company Who have surpassed the heights of Illiyyin. Love for them is the proof of truthfulness and harmony; Hatred for them is the sign of disbelief and hypocrisy. Closeness to them is the foundation of elevation and glory; Remoteness from them is the cause of rebellion and error.

If they count the people of piety, The seekers of the Master's pleasure, Among that group they would be the exemplary guides, And in that cohort they would be the leaders.

If a questioner should ask the heavens, hypothetically: 'Who are the best of the people of the Earth?' Upon the tongue of the stars and planets, No word would come except 'Them.'

They are the rain-clouds of generosity when they bestow, And they are the lions of the dust when they fight.

Their mention is foremost on lips, Before all creation, right after the mention of Allah. That which gives currency to the beginning of every letter Is their name after the name of God. And the conclusion of every poetry and prose, in truth, Gains its splendor from the blessing of their name.'

Updated 2026-07-07

Contributors are:

Who are from:

References