1Cademy - بخش ۶ - الحكایة ‌و التمثیل / Section 6

Learn Before

Mosibat Nameh

Poem

بخش ۶ - الحكایة ‌و التمثیل / Section 6 - The Tale and the Parable

Original content

گفت روزی شبلی افتاده کار
در بردیوانگان شد سوکوار

دید آنجا پس جوان دیوانهٔ
آشنا با حق نه چون بیگانهٔ

گفت شبلی را که مردی روشنی
گر سحرگاهان مناجاتی کنی

از زفان من بگو با کردگار
کوفکندی در جهانم بی قرار

دور کردی از پدر وز مادرم
ژندهٔ بگذاشتی اندر برم

پردهٔ عصمت ز من برداشتی
در غریبی بی دلم بگذاشتی

کردی آواره ز خان و مان مرا
آتشی انداختی در جان مرا

آتش تو گرچه در جانم خوشست
برجگر بیآییم زان آتشست

بستی از زنجیر سر تا پای من
تا رهائی یابم ازتو وای من

گر ترا گویم چه میسازی مرا
در بلای دیگر اندازی مرا

نه مرا جامه نه نانی میدهی
نان چرا ندهی چو جانی میدهی

چند باشم گرسنه این جایگاه
گر نداری نان زجائی وام خواه

این بگفت وپارهٔ شد هوشیار
بعد از آن بگریست لختی زار زار

گفت ای شیخ آنچه گفتم بیشکی
گر بگوئی بو که درگیرد یکی

رفت شبلی از برش گریان شده
در تحیر مانده سرگردان شده

چون برون رفت از در آن خانه زود
دادش آواز از پس آن دیوانه زود

گفت زنهار ای امام رهنمای
تانگوئی آنچه گفتم با خدای

زانکه گر با او بگوئی اینقدر
زآنچه میکرد او کند صد ره بتر

من نخواهم خواست از حق هیچ چیز
زآنکه با او درنگیرد هیچ نیز

او همه با خویش میسازد مدام
هرچه گوئی هیچ باشد والسلام

دوستان را هر نفس جانی دهد
لیک جان سوزد اگر نانی دهد

هر بلا کین قوم راحق داده است
زیر آن گنج کرم بنهاده است

English translation

One day Shibli, distressed in his affairs, Became sorrowful in the presence of the madmen. He saw there a mad youth, Familiar with the Truth, not like a stranger. He said to Shibli, 'You are an enlightened man, If you make a supplication at dawn, Tell the Creator on my behalf, 'You cast me restless into the world, You distanced me from my father and my mother, You left a tattered garment on me, You lifted the veil of chastity from me, You left me heartless in a strange land, You made me a wanderer from home and hearth, You cast a fire into my soul, Although Your fire is sweet in my soul, The burning of my liver is from that fire, You bound me with chains from head to foot, Until I find deliverance from You, woe is me! If I tell You what You are doing to me, You cast me into another affliction, You give me neither clothes nor bread, Why do You not give bread when You give a soul? How long shall I be hungry in this place? If You have no bread, ask for a loan from somewhere!' He said this and became a little aware, After that he wept bitterly for a while. He said, 'O Sheikh, what I said, undoubtedly, If you say it, perchance one word will take effect.' Shibli went away from him weeping, Remaining bewildered and confounded. As soon as he quickly went out the door of that house, The madman quickly called out after him. He said, 'Beware, O guiding Imam, Do not tell God what I said, Because if you tell Him even this much, He will do a hundred times worse than what He did. I will not ask anything from God, Because nothing works with Him anyway. He always arranges everything according to Himself, Whatever you say is nothing, and that is the end of it. He gives a soul to His friends at every breath, But He burns the soul if He gives bread. Every affliction that the Truth has given this group, Beneath it He has placed a treasure of bounty.'

Updated 2026-07-03

Contributors are:

Who are from:

References