1Cademy - بخش ۶۳ - حکایت / Section 63

Learn Before

حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه / Hadiqat al-Haqiqah (The Walled Garden of Truth)

Poem

بخش ۶۳ - حکایت / Section 63 - The Tale

Original content

آن سلیمان که در جهان قدر
بود سلطان وقت و پیغامبر

برنشسته بد او به باد صبا
سوی مشرق شد او ز جابلسا

دید در راه ناگه آب خوری
کشتزاری و پیر برزگری

کشت می کرد و نرم می تندید
گاه بگریست و گاه می خندید

شد سلیمان بدو سلامش کرد
پیر کان دید احترامش کرد

گفت هی کیستی که دل شادی
برنشسته به مرکب بادی

گفت ای پیر من سلیمانم
هر دو هستم نبی و سلطانم

زیر امر منست ملک زمین
پری و دیو بر یسار و یمین

ملکم ای پیر مرز بی لافست
شرق تا شرق قاف تا قافست

پادشاهم به روم و چین و یمن
باد را بین شده مسخر من

گفت این گرچه سخت بنیادست
نه نهادش نهاده بر بادست

هرچه بادی بود به باد شود
جان چگونه به باد شاد شود

English translation

That Solomon who, in worldly stature, Was the sovereign of his time and a prophet, Was seated upon the morning breeze, Traveling from Jabulsa toward the east. On his way, he suddenly saw a watering place, A cultivated field, and an old farmer. He was sowing and gently turning the soil, At times weeping, and at times laughing. Solomon approached and greeted him, Seeing this, the old man showed him respect. He said, 'O, who are you that are so joyful of heart, Riding upon a chariot of wind?' He said, 'O elder, I am Solomon; I am both a prophet and a sovereign. Under my command is the kingdom of the earth, With fairies and demons on my left and right. My realm, O elder, is a land without boast, From east to east, from Qaf to Qaf. I am king over Rome, China, and Yemen; Behold the wind, made subservient to me!' The elder said, 'Although this is of strong foundation, Is its essence not built upon the wind? Whatever is of the wind will go to the wind; How can the soul be made happy by the wind?'

Updated 2026-07-03

Contributors are:

Who are from:

References