1Cademy - دفتر ششم - بخش ۱۲ - حکایت آن صیادی کی خویشتن در گیاه پیچیده بود و دستهٔ گل و لاله را کله‌وار به سر فرو کشیده تا مرغان او را گیاه پندارند و آن مرغ زیرک بوی برد اندکی کی این آدمیست کی برین شکل گیاه ندیدم اما هم تمام بوی نبرد به افسون او مغرور شد زیرا در ادراک اول قاطعی نداشت در ادراک مکر دوم قاطعی داشت و هو الحرص و الطمع لا سیما عند فرط الحاجة و الفقر قال النبی صلی الله علیه و سلم کاد الفقر ان یکون کفرا / Book Six - Section 12 - The Tale of the Hunter Who Wrapped Himself in Grass and Put a Bunch o

Learn Before

مثنوی معنوی: دفتر ششم / Masnavi: Book Six

Poem

دفتر ششم - بخش ۱۲ - حکایت آن صیادی کی خویشتن در گیاه پیچیده بود و دستهٔ گل و لاله را کله‌وار به سر فرو کشیده تا مرغان او را گیاه پندارند و آن مرغ زیرک بوی برد اندکی کی این آدمیست کی برین شکل گیاه ندیدم اما هم تمام بوی نبرد به افسون او مغرور شد زیرا در ادراک اول قاطعی نداشت در ادراک مکر دوم قاطعی داشت و هو الحرص و الطمع لا سیما عند فرط الحاجة و الفقر قال النبی صلی الله علیه و سلم کاد الفقر ان یکون کفرا / Book Six - Section 12 - The Tale of the Hunter Who Wrapped Himself in Grass and Put a Bunch o

Original content

رفت مرغی در میان مرغزار
بود آنجا دام از بهر شکار

دانهٔ چندی نهاده بر زمین
وآن صیاد آنجا نشسته در کمین

خویشتن پیچیده در برگ و گیاه
تا در افتد صید بیچاره ز راه

مرغک آمد سوی او از ناشناخت
پس طوافی کرد و پیش مرد تاخت

گفت او را کیستی تو سبزپوش
در بیابان در میان این وحوش

گفت مرد زاهدم من منقطع
با گیاهی گشتم اینجا مقتنع

زهد و تقوی را گزیدم دین و کیش
زانک می دیدم اجل را پیش خویش

مرگ همسایه مرا واعظ شده
کسب و دکان مرا برهم زده

چون به آخر فرد خواهم ماندن
خو نباید کرد با هر مرد و زن

رو بخواهم کرد آخر در لحد
آن به آید که کنم خو با احد

چو زنخ را بست خواهند ای صنم
آن به آید که زنخ کمتر زنم

ای بزربفت و کمر آموخته
آخرستت جامهٔ نادوخته

رو به خاک آریم کز وی رسته ایم
دل چرا در بی وفایان بسته ایم

جد و خویشانمان قدیمی چار طبع
ما به خویشی عاریت بستیم طمع

سالها هم صحبتی و هم دمی
با عناصر داشت جسم آدمی

روح او خود از نفوس و از عقول
روح اصول خویش را کرده نکول

از عقول و از نفوس پر صفا
نامه می آید به جان کای بی وفا

یارکان پنج روزه یافتی
رو ز یاران کهن بر تافتی

کودکان گرچه که در بازی خوشند
شب کشانشان سوی خانه می کشند

شد برهنه وقت بازی طفل خرد
دزد از ناگه قبا و کفش برد

آن چنان گرم او به بازی در فتاد
کان کلاه و پیرهن رفتش ز یاد

شد شب و بازی او شد بی مدد
رو ندارد کو سوی خانه رود

نی شنیدی انما الدنیا لعب
باد دادی رخت و گشتی مرتعب

پیش از آنک شب شود جامه بجو
روز را ضایع مکن در گفت و گو

من به صحرا خلوتی بگزیده ام
خلق را من دزد جامه دیده ام

نیم عمر از آرزوی دلستان
نیم عمر از غصه های دشمنان

جبه را برد آن کله را این ببرد
غرق بازی گشته ما چون طفل خرد

نک شبانگاه اجل نزدیک شد
خل هذا اللعب بسک لاتعد

هین سوار توبه شو در دزد رس
جامه ها از دزد بستان باز پس

مرکب توبه عجایب مرکب است
بر فلک تازد به یک لحظه ز پست

لیک مرکب را نگه می دار از آن
کو بدزدید آن قبایت را نهان

تا ندزدد مرکبت را نیز هم
پاس دار این مرکبت را دم به دم

English translation

A bird went into a meadow; there was a trap there for hunting. Some grain was placed on the ground, and the hunter sat there in ambush. He had wrapped himself in leaves and grass, so that the poor prey might fall from the path. The little bird came towards him unknowingly; then it circled and rushed before the man. It said to him, 'Who are you, dressed in green, in the desert among these wild beasts?' He replied, 'I am an ascetic man, detached; I have become content here with a bit of grass. I chose asceticism and piety as my religion and faith, because I saw death before me. The death of a neighbor became a preacher to me, overturning my business and my shop. Since in the end I will remain alone, I should not accustom myself to every man and woman. I will eventually face the grave; it is better that I become accustomed to the One. When they will bind my jaw [in death], O idol, it is better that I chatter less. O you who are accustomed to brocade and belts, your final end is an unstitched garment. We turn our faces to the dust from which we sprang; why have we bound our hearts to the faithless? Our ancestors and kin are originally the four elements; we have tied our hopes to borrowed kinship. For years, the human body had companionship and shared breath with the elements. His spirit is originally from the souls and intellects; the spirit has rejected its own roots. From the intellects and the souls full of purity, a letter comes to the soul, saying, 'O faithless one!' You found companions for five days, and turned your face away from your old friends. Although children are happy in play, at night they are dragged back home. The young child became naked during play; suddenly, a thief took his coat and shoes. He was so warmly engaged in play that his hat and shirt faded from his memory. Night fell, and his play was left without support; he has no face to return home. Did you not hear 'The world is but play'? You gave your goods to the wind and became terrified. Before night falls, seek your garment; do not waste the day in idle talk. I have chosen seclusion in the desert; I have seen the people as thieves of garments. Half of life [wasted] in desire for a beloved, half of life in sorrows from enemies. That one took the cloak, this one took the hat; we are drowned in play like a young child. Look, the evening of death has drawn near; leave this play, enough, do not return to it. Haste, mount the steed of repentance and catch the thief; take your garments back from the thief. The steed of repentance is a wondrous steed; it gallops from below to the heavens in an instant. But guard the steed from the one who secretly stole your coat. So that he may not steal your steed as well; keep watch over this steed moment by moment.'

Updated 2026-07-04

Contributors are:

Who are from:

References