1Cademy - بخش ۱ - المقالة السابعه / Section 1

Learn Before

Mosibat Nameh

Poem

بخش ۱ - المقالة السابعه / Section 1 - The Seventh Discourse

Original content

سالک آمد پیش کرسی دل شده
خاک زیر پایش از خون گل شده

پیش کرسی خیره بر جا ایستاد
همچو کرسی بر سر پا ایستاد

گفت ای صحن مرصع زان تو
صد هزاران قبه سرگردان تو

جملهٔ در فلک در درج تست
مهر خندان در ده و دو برج تست

از تو میگردد فلک ذات البروج
هم افول از تست ظاهر هم عروج

در جهان گر ثابت و گر نایریست
لازم درگاه چون تو سایریست

منطقه بر بسته داری روز و شب
می نیاسائی زمانی از طلب

کهکشان پردانهٔ زرین تر است
در جهان تخم طلب چندین تراست

گر ز یک قطبست عالم را قرار
در جهان تو دو قطبست آشکار

بر زمین وآسمان وسعت تراست
واسع مطلق توئی رفعت تراست

آیة الکرسی است اندر شان ترا
بس بود این آیت و برهان ترا

چون ترا چندین مقام و دولتست
وین همه صدق و صفا و صولتست

میتوانی گر مرا با این شکست
ره نمائی سوی مقصودی که هست

زین سخن کرسی قوی جنبنده شد
گفتی از عرش مجید افکنده شد

گفت من ره جسته ام هر جا ازین
کرسیم زان مانده ام بر پا ازین

آیة الکرسی چو از برکرده ام
در دعا سر سوی عرش آورده ام

میبباید تا هزاران ساله راه
با چنین عمری رسم با جایگاه

چون رسیدم بعد از آن با جای خویش
راه با سر گیرم از سودای خویش

میروم از سر به بن از بن به سر
همچو گوئی بام بام و در به در

هر زمانم زخم چون گوئی رسد
میندانم تا کیم بوئی رسد

آنک ازین سرش سر یک موی نیست
چون رساند دیگری را روی نیست

سالک آمد پیش آن پیر رجال
داد پیش پیر حالی شرح حال

پیر گفتش ذات کرسی واسعست
آسمان زو خافض و زو رافعست

پای تا سر در مکنون آمدست
نوربخش هفت گردون آمدست

هست هر کوکب درو در طلب
می نیاساید زمانی روز و شب

میدود از شوق حضرت هر نفس
میدواند آسمانها را ز پس

هر کرا دایم چنین شوقی بود
تحفهٔ او هر زمان ذوقی بود

پادشاهی ذوق معنی بردنست
نه بزور خشک دینی بردنست

گر چو کرسی سرفرازی بایدت
ترک ملک نانمازی بایدت

ملک دنیا را که بنیادی نهند
گرچه بس عالیست بربادی نهند

English translation

The seeker came before the Kursi (the Divine Footstool), losing his heart, The dust beneath his feet became mud from blood. He stood staring in place before the Footstool, He stood on his feet like the Footstool. He said, 'O you whose courtyard is jewel-studded, A hundred thousand domes wander around you. All the pearls of the heavens are in your casket, The smiling sun is in your twelve constellations. By you the zodiacal heaven turns, Both setting and rising are manifest through you. Whether it is fixed or luminous in the world, It is a necessary wanderer at a court like yours. You have girded your waist day and night, You do not rest for a moment from seeking. The Milky Way is full of golden seeds for you, In the world, such are the seeds of your seeking. If the world is stable by one pole, In your world, two poles are manifest. You have vastness over the earth and heaven, You are the absolute embracer, and sublimity is yours. The Ayat al-Kursi (Verse of the Throne) is in your honor, This verse and proof is enough for you. Since you have such stations and dominion, And all this sincerity, purity, and power, You are able, if you would, with my brokenness, To guide me toward the goal that exists.' From these words, the Footstool powerfully trembled, As if it were cast down from the Glorious Throne. It said, 'I have sought the way everywhere from this, I am the Footstool, thus I have remained standing from this. Since I have memorized the Ayat al-Kursi, In prayer I have raised my head toward the Throne. It takes a journey of thousands of years, For me to reach the station with such a life. When I reach my own place after that, I take up the path again from my own yearning. I go from top to bottom and bottom to top, Like a ball, roof to roof and door to door. Every moment a blow reaches me like a ball, I do not know when a scent will reach me. He who has not a hair's breadth of knowledge of this secret, How can he bring another [to the goal], having no face [to do so]?' The seeker came before that elder of men, He immediately explained his condition to the elder. The elder said to him, 'The essence of the Footstool is vast, The sky is lowered and raised by it. From head to foot it is hidden pearls, It is the light-giver of the seven heavens. Every star in it is in seeking, It does not rest for a moment, day or night. It runs from longing for the Divine Presence every breath, It makes the heavens run behind it. Whoever always has such longing, His gift at every moment is spiritual taste. Kingship is to bear the spiritual taste of meaning, Not to bear it through the dry force of religion. If you need to be exalted like the Footstool, You must abandon the realm of non-prayer. The realm of the world, whose foundation they lay, Even if it is very exalted, they build it on the wind.'

Updated 2026-07-03

Contributors are:

Who are from:

References