1Cademy - بخش ۴ - الحكایة ‌و التمثیل / Section 4

Learn Before

Mosibat Nameh

Poem

بخش ۴ - الحكایة ‌و التمثیل / Section 4 - The Tale and the Parable

Original content

خواندمحمود را سر بی خویشئی
عاشقی را مانده در درویشئی

عاشق درویش بود و سوخته
سینهٔ همچون چراغ افروخته

گفت ای درویش با من راز گوی
نکتهٔ از عشق وعاشق بازگوی

زانکه میگویند مرد عاشقست
هرچه تو در عشق گوئی لایقست

بود ایاز ماهروی آنجایگاه
چست بر پای ایستاده پیش شاه

عاشق درویش گفت ای شهریار
تو نهٔ عاشق ترا با این چکار

نکتهٔ عشاق عاشق را سزاست
گر نپرسی چون نهٔ عاشق رواست

شاه گفت آخر چرا عاشق نیم
عاشقی را به ز تو لایق نیم

گفت اگر تو هیچ عاشق بودهٔ
شاد بنشسته نمی آسودهٔ

خوش بود عاشق نشسته دل بجای
بر سرش استاده معشوقش بپای

عشق را گر بودئی صاحب یقین
نیستی استاده معشوقت چنین

کار و بار سلطنت داری تو دوست
پس بسر باریت عشقی آرزوست

عشق در درویشی و خواری دهند
نه بکار و بار سر باری دهند

خسروی بس باشدت ای شهریار
عشق و درویشی برو با من گذار

عشق در معشوق فانی گشتن است
مردن او را زندگانی گشتن است

زندگانی گر ترا از مرگ نیست
عاشقی ورزیدنت پر برگ نیست

در مقام عشق اگر بالغ شوی
از عذاب جاودان فارغ شوی

English translation

Sultan Mahmud called upon in selflessness A lover remaining in poverty. The dervish lover was burning, His chest ignited like a lamp. He said: "O dervish, tell me a secret, Recount a point about love and the lover. Because they say the man is a lover, Whatever you say about love is fitting." The moon-faced Ayaz was there, Standing nimbly on his feet before the King. The dervish lover said: "O Sovereign, You are not a lover, what business do you have with this? The subtleties of lovers suit only a lover, If you don't ask, since you are not a lover, it is proper." The King said: "But why am I not a lover? Am I less worthy of being a lover than you?" He replied: "If you had ever been a lover, You would not be resting and sitting joyfully. Is it right for a lover to sit comfortably, While his beloved stands before him on his feet? If you had true certainty in love, Your beloved would not be standing like this. You love the business and affairs of kingship, And yet you desire love as an extra burden. Love is granted in poverty and wretchedness, Not as an addition to worldly affairs. Kingship is enough for you, O Sovereign, Leave love and poverty to me. Love is becoming annihilated in the beloved, Dying for him becomes true life. If your life does not come from death, Your practice of love bears no leaves. If you become mature in the station of love, You will be free from eternal torment."

Updated 2026-07-03

Contributors are:

Who are from:

References