1Cademy - بخش ۱۱ - الحكایة و التمثیل / Section 11

Learn Before

Mosibat Nameh

Poem

بخش ۱۱ - الحكایة و التمثیل / Section 11 - The Tale and the Parable

Original content

بود ازان اعرابی شوریده رنگ
کرد روزی حلقهٔ کعبه بچنگ

گفت یارب بندهٔ تو برهنه ست
وی عجب برهنگیم نه یک تنه ست

کودکانم نیز عریان آمدند
لاجرم پیوسته گریان آمدند

من ز مردم شرم میدارم بسی
تو نمیداری چه گویم با کسی

چند داری برهنه آخر مرا
جامهٔ ده این زمان فاخر مرا

مردمان چون آن سخن کردند گوش
برزدندش بانگ کای جاهل خموش

از طواف آن قوم چون گشتند باز
مرد اعرابی همی آمد به ناز

از قصب دستار وز خز جامه داشت
گوئیا ملک جهان را نامه داشت

باز پرسیدند ازو کای بی نوا
این که دادت گفت این که دهد خدا

چون من آن گفتم مرا این داد او
وین فرو بسته درم بگشاد او

آنچه گفتم بود آن ساعت روا
زآنکه به دانم من او را از شما

English translation

There was a distraught Bedouin Who one day clutched the ring of the Kaaba. He said: 'O Lord, Your servant is naked, And how strange, my nakedness is not mine alone. My children too have become naked, And therefore they are constantly weeping. I feel great shame before the people, But You do not feel shame; what can I say to anyone? How long will You keep me naked in the end? Give me a luxurious robe right now!' When the people heard those words, They shouted at him: 'O ignorant one, be silent!' When those people returned from circumambulation, The Bedouin man was walking with grace, Wearing a turban of fine linen and a robe of fur, As if he possessed the deed to the kingdom of the world. They asked him again: 'O wretched one, Who gave you this?' He said: 'The One who gives: God! When I said that, He gave me this, And He opened this closed door of mine. What I said was proper at that hour, For I know Him better than you do.'

Updated 2026-07-03

Contributors are:

Who are from:

References