1Cademy - بخش ۱۱ - الحكایة و التمثیل / Section 11

Learn Before

Mosibat Nameh

Poem

بخش ۱۱ - الحكایة و التمثیل / Section 11 - The Tale and the Parable

Original content

خطبهٔ در نعت و توحید خدای
کرده بود انشا بزرگی رهنمای

سجع بود آن خطبه رنجی برده بود
پیش شیخ کرکان آورده بود

چون بخواند آن خطبه را در پیش او
خواست تحسین طبع دوراندیش او

شیخ گفتا بر دلم صد غم نهاد
آن دل بیکار کاین برهم نهاد

هر که دل زنده ست در سودای دین
نبودش بی هیچ شک پروای این

یک نشان مرد بیکار این بود
شغل مشغولان پندار این بود

مرد را آن خطبه بر دل سرد شد
خجلتش آورد و رویش زرد شد

حال من با این کتاب اینست و بس
حجت بیکاری دینست و بس

چند گوی آخر ای دل تن بزن
نفس را خاموش کن گردن بزن

چند شعر چون شکر گوئی تو خوش
همچو بادامی زفان در کام کش

پنبه را یکبارگی برکش ز گوش
در دهن نه محکم و بنشین خموش

English translation

A sermon in praise and unity of God, A great guide had composed. That sermon was rhymed prose, he had taken pains, He had brought it before the Sheikh of Karkan. When he read that sermon before him, He sought the admiration of his far-sighted nature. The Sheikh said, 'It placed a hundred sorrows on my heart, That idle heart that put this together! Whoever's heart is alive in the passion of religion, Has no care for this, without any doubt. One sign of an idle man is this, The occupation of those busy with illusion is this.' That sermon became cold on the man's heart, It brought him shame and his face turned pale. My condition with this book is just this, It is merely the proof of the idleness of religion. How long will you speak, O heart? Be silent! Silence the ego, strike its neck! How many poems sweet as sugar will you recite so pleasantly? Draw your tongue into your palate like an almond. Pull the cotton out of your ears entirely, Place it firmly in your mouth and sit in silence.

Updated 2026-07-03

Contributors are:

Who are from:

References