1Cademy - بخش ۸ - الحكایة و التمثیل / Section 8

Learn Before

Mosibat Nameh

Poem

بخش ۸ - الحكایة و التمثیل / Section 8 - The Tale and the Parable

Original content

گفت محمود و ایاز سیمبر
فخر کردند ای عجب با یکدگر

گفت محمود از سر رعنایئی
کیست چون من در جهان آرایئی

سند و هند و ترک و روم آن منست
هفتصد خسرو بفرمان منست

لشگر و پیل مرا اندازه نیست
هیچ سلطان را چنین آوازه نیست

در زمان برجست ایاز نیک نام
باز پس میرفت تا هفتاد گام

گفت دارم یک سخن با شهریار
هست دستوری شهش گفتا بیار

گفت اگر داری جهان پر صف شکن
لیک محمودی نداری همچو من

گر ترا هر دوجهان پر کس بود
این چه من دارم مرا می بس بود

گر تجلی جمالت آرزوست
پای تا سر دیده شو در پیش دوست

تا بدان هر دیده در دارالسلام
تا ابد دیدار بخشندت مدام

دیدهٔ بیناست جان را زاد راه
از خدای خویش دایم دیده خواه

English translation

Mahmud and the silver-breasted Ayaz spoke, They boasted to each other, oh what a wonder! Mahmud said out of arrogance, "Who is like me in adorning the world? Sind, Hind, Turk, and Rome are mine, Seven hundred kings are under my command. My army and elephants are beyond measure, No sultan has such renown." Instantly, the well-reputed Ayaz leaped up, He stepped back up to seventy paces. He said, "I have a word for the king, Do I have permission?" The king said, "Speak." He said, "Even if you have a world full of rank-breaking warriors, You do not have a Mahmud like me. If both worlds were full of people for you, What I possess would be enough for me. If you desire the manifestation of His beauty, Become all eyes from head to toe before the Friend. So that thereby, every eye in the Abode of Peace May continually grant you the vision for eternity. A seeing eye is the soul's provision for the journey, Always seek a seeing eye from your God."

Updated 2026-07-03

Contributors are:

Who are from:

References