1Cademy - بخش ۵۷ - من زَهَد فی‌الدّنیا وَجَد مُلکا لایبلی / Section 57 - Whoever Renounces the World Finds a Kingdom That Does Not Perish

Learn Before

حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه / Hadiqat al-Haqiqah (The Walled Garden of Truth)

Poem

بخش ۵۷ - من زَهَد فی‌الدّنیا وَجَد مُلکا لایبلی / Section 57 - Whoever Renounces the World Finds a Kingdom That Does Not Perish

Original content

بود پیری به بصره در زاهد
که نبود آن زمان چنو عابد

گفت هر بامداد برخیزم
تا از این نفس شوم بگریزم

نفس گوید مرا که هان ای پیر
چه خوری بامداد کن تدبیر

بازگو مر مرا که تا چه خورم
منش گویم که مرگ و در گذرم

گوید آنگاه نفس من با من
که چه پوشم بگویمش که کفن

بعد از آن مر مرا سؤال کند
آروزهای بس محال کند

که کجا رفت خواهی ای دل کور
منش گویم خموش تا لب گور

تا مگر بر خلاف نفس نفس
بتوانم زدن ز بیم عسس

بخ بخ آنکس که نفس را دارد
خوار و در پیش خویش نگذارد

English translation

There was an ascetic elder in Basra, Who had no equal as a worshipper at that time. He said: 'Every morning I rise, So that I may flee from this sinister self.' The self says to me: 'O elder, What will you eat this morning? Make a plan. Tell me what I shall eat.' I say to it: 'Death and passing away.' Then my self says to me: 'What shall I wear?' I tell it: 'A shroud.' After that, it questions me, Making many impossible wishes: 'Where do you want to go, O blind heart?' I tell it: 'Be silent! To the edge of the grave, So that, contrary to the self, a breath I may draw, for fear of the night-watchman.' Blessed is he who keeps the self Abased, and does not let it stand before him.

Updated 2026-07-03

Contributors are: