کنیزی بود قیصر را در ایوان
که بودش مشتری هندوی دربان

نبودی آدمی در روم و بغداد
به زیبایی آن حور پری زاد

لبش جان داروی دلبستگان بود
مفرح نامهٔ دلخستگان بود

دهانش پر شکر چون نقل دانی
چه گویم پستهٔ چون ناردانی

هزاران خوشهٔ مشکین به مویش
چو خوشه سرکشیده گرد رویش

ز مشک تازه یک یک موی شسته
به آب زندگانی روی شسته

ز ابرو طاق بر گردون فکنده
ز گیسو مشک بر هامون فکنده

حریر عارضش نرمی خز داشت
رخش گلنار و گل را رنگرز داشت

در ایوان شد شه قیصر به شب گاه
نشسته بود آن بت روی چون ماه

چو شاه آن چهرهٔ زیبای او دید
دل خود مست یک یک جای او دید

به چربی گفت جانا در برم کش
به نقد ی بوسه ای دو بر سرم کش

کنیزک پیش شاه برجست از جای
نهادش همچو گیسو روی بر پای

شه از قندش شکر را بار می کرد
شکر می خورد و دیگر کار می کرد

چو شه بر تل سیمین برد خیمه
شد از یاقوت ، درج در دو نیمه

درآمد آب گرم از باد گیری
شکر در لب گداخت و ریخت شیری

چو شیر و شکرش هر دو بسر شد
کنیزک یکسر از شه بارور شد

پس از یک هفته کاری بود رفته
که شه شد دور از آن ماه دو هفته

برون شد از جزیره همچو بادی
که پیکی در رسیدش بامداد ی

که کافر عزم شهر روم دارد
به ترسا قصد نامعلوم دارد

شه آن بت را رها کرد و برون شد
به دریا رفت و زو صد جوی خون شد

چو اسکندر به آب زندگانی
به سنبل آمد آن جمشید ثانی

سپه چون مور جمله زیر فرمان
شه قیصر به کردار سلیمان

در و دشت از سپاه او سیه شد
ز بیم شاه رنگ از روی مه شد

در آهن غرق کرده همچنان سم
مگر چشم ، از دو گوش اسب تا دم

سپه چون کوه می شد فوج بر فوج
چنانکه از روی دریا موج بر موج

ز لشکر پشت ماهی شد شکسته
شکم را باز برآورد خسته

نمی افکند جوشن بیم آن بود
ولیکن پای گاوی در میان بود

چو قیصر رفت، آن زیبا کنیزک
بنازیدی به فرزند مبارک

که گر من مادر فرزند گردم
چو شاخ سبز نیرومند گردم

چو شاخ سبزم آرد میوه دربار
ز بی برگی برون آیم به یکبار

وگر بی میوه شد شاخ سرافراز
بسوزد تا بماند بارکش باز

کنون بنگر که چرخ حقه کردار
چگونه مهره گردانید در کار

شه قیصر یکی خاتون زنی داشت
که دل از رشک او ناروشنی داشت

کنیزک بود ملک خود هزارش
وزان صد خادم و صد پیشکار ش

ز قارون کم ندیدی نعمت خویش
ز قیصر بیش دیدی حرمت خویش

رخی چون ماه داشت آن دانهٔ در
به مه در ننگرستی از تکبر

ز شیرینی چو شکر تلخ کش بود
جهان بر وی ز شیرینی ترش بود

ز کار آن کنیزک آگهی داشت
همی بر کار او اندیشه بگماشت

که گر او را ز قیصر بچه آید
همه کار منش بازیچه آید

ز گردون برتری جوید دماغش
به پیش آفتاب آید چراغش

شود از تر مزاجی پای کوبی
ببندد دست من بر خشک چوبی

چو من این دم ز آتش دود بینم
گر این آتش نشانم سود بینم

چو چوبی را توانی ساخت تختی
اگر تو خوار بگذاریش لختی

به غفلت چون برآید روزگاری
شود آن چوب تخت آنگاه داری

خرد را رهنمون باید گرفتن
چنین کاری کنون باید گرفتن

چو یاری خواهی از یاری که باید
به وقت خویش کن کاری که باید

کنیزی را بر خود خواند بانو
که درمانی بساز و گیر دارو

به حلوا کن همی داروی این درد
شکر لب را بده حلوا و برگرد

مگر زین دارو آن مرغ سبکدل
بیندازد بچه چون مرغ بسمل

کنیزک همچو گردون پشت خم داد
چو صبحی خنده زد و انگاه دم داد

که گر دارد رخم چون غنچه آن ماه
چو گل خونش بریزم بر سر راه

بگفت این وز پیش آن فسونگر
پری رخ شد برون چون حلقه بر در

چو شد بیرون بکرد اندیشه آن ماه
نداد آن گفت را در گوش دل راه

که گر امروز گیرم سست این کار
به صد سختی شوم فردا گرفتار

نباید کرد بد با بی گناهی
نباید کند خود را نیز چاهی

گنه نبود بتر زین در طبیعت
مکن با بی گناهی این صنیعت

دل قیصر اگر گردد خبردار
مرا در خون بگرداند چو پرگار

ز قفل غم دلش در بند آمد
به پیش مادر فرزند آمد

که از خاتون شنیدم پاسخ امروز
که داری در شکم دری شب افروز

مرا از درد تو فرمود بانو
که آن در را فرود آرم به دارو

دل من بسته دارد با خدا کار
نی ام این بی وفایی را وفادار

چرا با کودکی گردم فسون ساز
که گردد آن فسون آخر به من باز

دلی کاو خویش را نبود نکوخواه
به زودی چشم بد یابد بدو راه

کنون من راز خاتون با تو گفتم
بسی از پرده بیرون با تو گفتم

ز کار تو غمی بسیار خوردم
ز تو بر جان خود زنهار خوردم

چنان باید که فرمانم بری تو
بکوشی تا ز فرمان نگذری تو

ترا در خانهٔ خود جای سازم
ز رویت خانه شهر آرای سازم

بیندازم ترا در خانه بستر
بیایم چون قلم پیش تو بر سر

بسازم کار تو پنهان ز خاتون
که تا گل بشکفد از غنچه بیرون

چو گل بشکفته شد برگیرم او را
کجا من با دو پستان شیرم او را

ازین شهرش به شهر خود برم من
به شیر و شکرش می پرورم من

چو بالا گیرد آنگه بازش آرم
بر قیصر به صد اعزاز ش آرم

که گر اینجا بماند این گل نغز
زند خاتون ز رشکش خار در مغز

شد آبستن از آن اندیشه بی خویش
چو مستسقی شکم بنهاد در پیش

نمی دانست آن آبستنی شاه
که شب آبستن است و طفل در راه

چو بشنود این سخن تن زد زمانی
گشاد از پسته چون شکر زبانی

بر آن زیبا کنیزک آفرین کرد
که منشیناد بر تو از زمین گرد

چو دور چرخ بادا زندگانیت
مبادا چرخ بی دور جوانیت

ترا من ای کنیزک، گرچه خامم
دلم می سوزد ، از جانت غلامم

ز دولت گاه جان دلداری ات باد
ز عمر خویش برخورداری ات باد

کسی کز نیکویی دارد نصیبی
نکو خواهی ازو نبود غریبی

ترا گر این سخن ناگفته بودی
خراج گور بر من رفته بودی

کنون کاری که می خواهی بجا آر
مرا زین سرنگونساری بپا آر

کنیزک برد او را سوی خانه
یکی معجون برآمیخت از بهانه

در آن خانه پر از خون کرد طاسی
نهاد این کار را بر خون اساسی

ز خون پر کرده طاسی می نهادند
که عشقی را اساسی می نهادند

تو هم در طاس گردون سر نگونی
نمی دانی که سر در طاس خونی

گر آن خون بایدت، دل بر شفق نه
فلک بر خون رود، جان بر طبق نه

کنیزک شد سوی کدبانوی خویش
به شادی شکر گفت از داروی خویش

که دارو دادم و خون شد روانه
زهی دارو که در خون کرد خانه

شنود آن قول خاتون ، مکر نشناخت
چو چنگش در درون پرده بنواخت

بدو گفت آنچه باید کرد کردی
کنون درمانش کن گر مرد مردی

چو خون خصم در گردن نشاید
به یک دارو دو خون کردن نشاید

کنیزک باز گشت و چون گل از خار
به پیش طاس خون آمد دگر بار

نشست و ماجرا از دل ادا کرد
بسی بر جانش آبستن دعا کرد

کنیزک پرده دار کار او شد
چو مه در پرده خدمتگار او شد

به شیر و شکرش پروانه می داد
چو شهدش تربیب در خانه می داد

چو زن را نوبت زادن درآمد
ز غنچه گل بافتادن درآمد

گلی بشکفت همچون نوبهاری
که حسنش ماه را بنهاد خاری

چو آمد بر زمین آن سرو دلخواه
خجل در پرده شد بر آسمان ماه

چنان پاکیزه و با زیب و فر بود
که خورشیدی ز جمشیدی دگر بود

چو جان آمد عزیز از مصر شاهی
چو یوسف نیل چرخ از شرم ماهی

اگرچه کودک یک روزه بود او
به تن یکساله ای را می نمود او

چنین دانم که از دریای عنصر
نظیر او نخیزد دانهٔ در

چو مادر دید ماه و سرو باغش
جهان روشن شد از چشم چراغش

به رومی کرد نام آن دلستان را
که باشد پارسی خسرو زبان را

کنیزک گفت که اکنون وقت آنست
که رفتن به بود، کار این زمان ست

به شهر خود برم این دلستان را
چو جانست او بکوشم سخت جان را

که می دانست کان گل را به ناچار
گلی در آب خواهد بود پرخار

دری کان از صدف آمد به صد ناز
به دریا افکند خاتون بسر باز

به زهر آن نوش لب را چاره جوید
به دارو درد آن مه پاره جوید

بسی بگریست مادر از پس او
که بود آن مادر بی کس کس او

ولی چون کار سخت افتاد، ناکام
چو مرغی ماند بی دردانه در دام

اگر ما روز و شب تدبیر سازیم
همان بهتر که با تقدیر سازیم

سپر چون نیست یک تیر قضا را
رضا ده حکم و تقدیر خدا را

کنیزک دل از آن بنگاه برداشت
به کشتی در نشست و راه برداشت

دو گنجش بود در کشتی نهاده
یکی از زر دگر از شاه زاده

دو خادم نیز خدمتگار بودند
که چون کافور و عنبر یار بودند

درآمد باد و ابری سخت ناگاه
بگردانید کشتی قرب یک ماه

به بی راهی بس کشتی نگون کرد
به آخر سر به آبسکون برون کرد

کنار بحر جمعی کاروان بود
شکر لب همچو شمعی در میان بود

مگر آن کاروان می شد به اهواز
به همراهی ایشان گشت دمساز

روانه شد چنان کز باد خاکی
به زیر محمل او بیسراکی

ز هر منزل به هر منزل همی شد
سبک می شد از آن کز دل همی شد

شبی تیره جهانی آرمیده
سیاهی در پلاس شب دمیده

زمینی بود بگرفته سیاهی
فکنده قیر بر مه سایه گاهی

همه شب شب سیاهی می سرشتی
شتر در شب سیاهی می نوشتی

شبانروزی به ماهی ره بریدند
سر مه رهزنان در راه دیدند

به گرد کاروان بس حلقه کردند
ز حلق آن حلقه در خون غرقه کردند

مگر دزدی که خون بی باک می ریخت
ز حلق دایه خون بر خاک می ریخت

بسی از درد دل آن دایه بگریست
که بی من چون بود این طفل را زیست

ندارم از جهان جز نیم جانی
دهید این نیم جان را نیم نانی

که تا هر کار که آن آید ز دستم
بدان رغبت نمایم تا که هستم

چو بس بیچاره می دیدند او را
به جان آخر ببخشیدند او را

به ره در با خودش بسیار بردند
ز بیمارش بسی تیمار خوردند

چو خوزستان پدیدار آمد از دور
شکر را سر به ره دادند رنجور

کنیزک ماند با آن بچهٔ خرد
برهنه پای و سر بر دست می برد

گرسنه بی سر و سامان بمانده
ز جان سیر آمده حیران بمانده

طمع ببرید از دور جوانی
چو پیری ناامید از زندگانی

ز دست روزگارش پای در گل
ز چرخ بی سر و پا دست بر دل

چو ابری بر رخ صحرا بمانده
چو باران اشک بر صحرا فشانده

ز نرگس ، روی آن صحرا فرو شست
ز اشک او گل از صحرا برون رست

ز خون چشم، صحرا کرد پرگل
جهانی درد، صحرا کرد بر دل

دلش از صحن آن صحرا برون بود
تنش وابستهٔ صحرای خون بود

ز خون هر سنگ صحرا کرد گلگون
دل هر سنگ صحرا گشت ازو خون

به زاری چشم بر صحرا نهاده
وزو فریاد در صحرا فتاده

در آن صحرا ز ابر افزون گرسته
وزو هر سنگ صحرا خون گرسته

در آن صحراش یک گرگ آشنا نه
ز صحرا در دلش جز تنگا نه

چو تنگی دید در صحرای سینه
ز سینه ریخت بر صحرا خزینه

بسی سودا به صحرا خواست آورد
ولیکن همچو صحرا کاست آورد

بآخر شش شبانروز آن دلفروز
قدم می زد به ره تا هفتمین روز

چو پیدا گشت از ایوان چارم
به روز هفتمین سلطان انجم

ز چرخ نیلگون آیینه خور
سپیده سرمه ریخت از مهبط زر

چنان آن گوی زر زیر علم شد
که لوح مه ز تیغ او قلم شد

به خوزستان رسید آن تنگ شکر
گرفته شیرخواری تنگ در بر

به ره در منظر ی پر کار می دید
یکی ایوان فلک کردار می دید

چنان از دور آن ایوان نمودی
که جفت طاق نوشروان نمودی

دکانی بود پیشش سرکشیده
فلک با بام او سر در کشیده

کنیزک سخت سستی داشت در راه
به دکانی برآمد چون به شب ماه

ز رنج شیر و تفت آشکاره
بنالید آن شکر لب شیرخواره

کجا برگ گلی را تاب باشد
که در شهری شکر بی آب باشد

به سستی سیمبر را بر بیفتاد
زبانش پیش دراز در بیفتاد

ز نرگس روی زر پر سیم کرد او
دل پرخون به حق تسلیم کرد او

چو کاری سخت آمد پیش مخروش
سبک کن حلقهٔ تسلیم در گوش

دلی در بند تا وقتش درآید
تو را زان حلقه درها برگشاید

که حق یک در نبندد مصلحت را
که صد نگشایدت صد منفعت را

شه آن ناحیت را بود باغی
ز حوضش چشمهٔ گردون چراغی

به خوشی باغ در عالم علم بود
مگر آن باغ خوش، باغ ارم بود

کنیزک بر در آن باغ خفته
دلش بیدار و عقل و هوش رفته

برون آمد از آن در باغبانی
گلی تر دید پیش گلستانی

کجا مه مرد بود آن مرد را نام
جوانمردی او را کهتر ایام

در آن نزدیک طفلی مرده بودش
جهان پیر جانی برده بودش

مصیبت خورده مرد از باغ می رفت
ز درد طفل دل پر داغ می رفت

زن مه مرد با او بود همراه
ز طفل رفته اندر ناله و آه

جهان آن طفلشان افکند در سر
که تا این طفل را گیرند در بر

چو دیدندنش چنان بر در بمانده
مهی ماه نوش در بر بمانده

بدو مه مرد ظنی بس نکو برد
به کهتر خانهٔ خویشش فرو برد

نشست القصه مرد و زن سخنور
بپرسیدند حال آن سمنبر

سمنبر گفت حال من دراز است
نمانده آب و یک نانم نیاز است

که این گلرخ ز بی شیری مادر
گدازان شد ز بهر شیر و شکر

توانم دید خود را خاکسار ی
نیارم دید بر فرقش غباری

بشد مه مرد حلوا برد و نانش
که طفلش مرده بود این بود و آنش

تو هم ای مرد مرده باش از پیش
که تا حلوا رسد از تو به درویش

چو حلوا خوردن تو بیش گردد
شود خون و سزای نیش گردد

چرا حلوا به شیرینی کنی نوش
که خون آرد به شیرینیت در جوش

ز حلوا کی بود روی سلامت
که حلوا در قفا دارد حجامت

درونت دوزخ است ای مالک خویش
طبق دارد ز جسمت هفت بندیش

گر آرندت طبق با نان ز مطبخ
طبق با نان در اندازی به دوزخ

به هر گندم که خوردی بی حسابی
دلت را با بهشت افتد حجابی

شکم چون دوزخی با هفت در دان
درو هر وادی یی وادی دگر دان

ازان یک وادی اش پیشان ندارد
که حرص آدمی پایان ندارد

اگر معده نبودی غم نبودی
خصومت در همه عالم نبودی

شنودی قصهٔ حلوا و نان را
به سست این زله کن این را و آن را

کنیزک چون بسی حلوا و نان خورد
دلش شد گرم و تن زنهار جان خورد

عرق همچون گلاب از وی روان شد
دو گلبرگش چو شاخ زعفران شد

دو چشمه خشک باز آمد ز پستانش
دو چشمهٔ چشم بگشاد از نم آنش

ز بیماری درآید کوه از پای
چه سنجد کاه برگی باد پیمای

برنجوری شکر شیرین نیاید
که لب را از شکر تلخی فزاید

بتراز تن شکستن زحمتی نیست
ورای تندرستی نعمتی نیست

دو نعمت را مکن در شکر سستی
یکی امن و دگر یک تندرستی

چو در باغ آن سمنبر گشت بیمار
بماند آن باغبان در رنج و تیمار

بزن گفت ای غلام تو زمانه
نهان دار این کنیزک را بخانه

که تا گر این کنیزک زار میرد
دلم این طفل را دلدار گیرد

که هرگز در همه روی زمین من
ندیدم ماهرویی مثل این من

ببینی گر بود از عمر بهره
که چون زیبا شود این ماه چهره

بدین روی و بدین منظر که او راست
بماهی و بسروی ماند او راست

بجان خواهم که کارش را کنی ساز
نگیری زین شکر لب شیرخود باز

زنش گفتا بجان فرمان برم من
که گر این طفل بردم جان برم من

چنان در پرده پنهان دارم این راز
که نتواند شدن از پرده آواز

ز زیر پرده این در شب افروز
نگردد آشکارا گر شود روز

چو نور دیده او را راز دارم
بزیر هفت پردهش باز دارم

زن بد را مده نزدیک خود جای
که مردان از زن نیکند بر پای

بسی بهتر بود در کنج خانه
عیال نیک از گنج و خزانه

چو مرد نیک رازن سازگارست
همه کارش بدان زن چون نگارست