1Cademy - دفتر اول - بخش ۷۳ - مژده بردن خرگوش سوی نخچیران کی شیر در چاه فتاد / Book One - Section 73 - The Hare Bringing Glad Tidings to the Prey That the Lion Fell into the Well

Learn Before

مثنوی معنوی: دفتر اول / Masnavi: Book One

Poem

دفتر اول - بخش ۷۳ - مژده بردن خرگوش سوی نخچیران کی شیر در چاه فتاد / Book One - Section 73 - The Hare Bringing Glad Tidings to the Prey That the Lion Fell into the Well

Original content

چونک خرگوش از رهایی شاد گشت
سوی نخچیران دوان شد تا به دشت

شیر را چون دید در چه کشته زار
چرخ می‌زد شادمان تا مرغزار

دست می‌زد چون رهید از دست مرگ
سبز و رقصان در هوا چون شاخ و برگ

شاخ و برگ از حبس خاک آزاد شد
سر برآورد و حریف باد شد

برگها چون شاخ را بکشافتند
تا به بالای درخت اشتافتند

با زبان شطاه شکر خدا
می‌سراید هر بر و برگی جدا

که بپرورد اصل ما را ذوالعطا
تا درخت استغلظ آمد و استوی

جانهای بسته اندر آب و گل
چون رهند از آب و گلها شاددل

در هوای عشق حق رقصان شوند
همچو قرص بدر بی‌نقصان شوند

چشمان در رقص و جانها خود مپرس
وانک گرد جان از آنها خود مپرس

شیر را خرگوش در زندان نشاند
ننگ شیری کو ز خرگوشی بماند

درچنان ننگی و آنگه این عجب
فخر دین خواهد که گویندش لقب

ای تو شیری در تک این چاه فرد
نقش چون خرگوش خونت‌ریخت و خورد

نفس خرگوشت به صحرا در چرا
تو بقعر این چه چون و چرا

سوی نخچیران دوید آن شیرگیر
کابشروا یا قوم اذ جاء البشیر

مژده مژده ای گروه عیش‌ساز
کان سگ دوزخ به دوزخ رفت باز

مژده مژده کان عدو جانها
کند قهر خالقش دندانها

آنک از پنجه بسی سرها بکوفت
همچو خس جاروب مرگش هم بروفت

English translation

When the hare became glad from its deliverance, It ran toward the animals out to the plain. Having seen the lion slain in the pit, It was spinning joyfully all the way to the meadow. It clapped its hands, having escaped the grasp of death, Green and dancing in the air like branch and leaf. Branch and leaf, freed from the prison of earth, Raised their heads and became companions of the wind. When the leaves split open from the branch, They hastened to the top of the tree. With the tongue of the shoots, thanks to God Each fruit and leaf sings separately — That the Bestower of gifts nourished our origin Until the tree grew thick and stood upright. Souls imprisoned in water and clay, When freed from water and clay, rejoice at heart. In the air of the love of the Truth they dance, And like the disk of the full moon they become flawless. Eyes in dance, and souls — do not ask; And of those who circle about the soul — do not ask. The hare imprisoned the lion — Shame upon a lion who is held back by a hare! In such shame, and yet still this wonder: He wants "Pride of the Faith" to be called his title. O you who are a lion at the bottom of this solitary pit, A phantom like the hare shed your blood and drank it. Your hare-like nafs grazes in the plain, While you are at the bottom of this pit of how and why. That lion-catcher ran toward the animals: "Receive glad tidings, O people, for the bearer of tidings has come!" Glad tidings, glad tidings, O company of pleasure-makers! That hellish hound has gone back to hell. Glad tidings, glad tidings — that enemy of souls, The wrath of its Creator has broken its teeth. He who struck down so many heads with his paw — Death's broom swept him away like chaff.

Updated 2026-05-17

Contributors are: