1Cademy - بخش ۱۲ - الحکایه والتمثیل / Section 12

Learn Before

Asrar Nameh

Poem

بخش ۱۲ - الحکایه والتمثیل / Section 12 - The Tale and the Parable

Original content

بر آن پیر زن شد مرد مهجور
که برگو سرگذشتی گفت هین دور

سرکس می ندارم این زمان من
که سرگم کرده ام این ریسمان من

ببین چندین طلب کار دگرگون
زفان ببریده و سر داده بیرون

چه گویم چون زفان این ندارم
دلم خون گشت جان این ندارم

فلک گرچه بسی بربوک بشتافت
لباس سوک یافت از درد نایافت

چه گر کوه این حقیقت را کمر بست
بریخت آخر که بادش بود در دست

چو دریا هرک زینجا قطرهٔ برد
ز رنج تشنگی هم خشک لب مرد

اگر خورشید گویم با رخی زرد
شود در کوش هر شب هم بدین درد

اگر ماهست می بینی که هر ماه
سپر بندازد از حیرت درین راه

زمین خود خاک بر سر دارد از غم
فلک سرگشته در افسوس و ماتم

دهان آلوده عرش و در شکم هیچ
گرفته لوح لوح از سر قلم هیچ

English translation

The separated man went to that old woman Saying, 'Tell me a tale!' She replied, 'Be gone! I have no mind for anyone at this time, For I have lost the end of my thread. Look at so many diverse seekers, With cut tongues and heads protruding. What can I say, since I do not have the tongue for this? My heart has turned to blood, I do not have the soul for this. Although the heavens hastened much on their course, They found the garment of mourning from the pain of not finding. What if the mountain girded its loins for this truth? It finally crumbled, for it had only wind in its hand. Like the sea, whoever took a drop from here, Died with dry lips from the torment of thirst. If I speak of the sun, with a pale face, It sets every night with this very pain. If it is the moon, you see that every month It drops its shield in bewilderment on this path. The earth itself pours dust on its head from sorrow, The sky is bewildered in regret and mourning. The Throne's mouth is stained, and in its belly nothing, The Pen has taken tablet after tablet, all for nothing.'

Updated 2026-07-03

Contributors are: